Cytaty z Biblii dodające otuchy
Każdy czasem traci ducha. Rozpadają się plany, modlitwa zdaje się pozostawać bez odpowiedzi albo po prostu męczymy się czynieniem dobra. Biblia dobrze zna to uczucie i raz po raz Bóg zwraca się do zmęczonych ludzi, dając im powód, by iść dalej.
Tym powodem rzadko jest to, że będzie łatwo. Jest nim to, że sam Bóg idzie ze swoim ludem, Jego obietnice nie zawodzą, a to, co czynimy dla Niego, nie przepada. Te wersety dodają odwagi tym, którzy zaczynają coś trudnego, nadziei tym, którzy chcą się poddać, i przypominają, że Bóg daje nam siebie nawzajem.
Bóg idzie z tobą
Azażemci nie rozkazał: Zmocnij się, i mężnie sobie poczynaj, nie lękaj się, a nie trwóż sobą, albowiem z tobą jest Pan, Bóg twój, we wszystkiem, do czegokolwiek się obrócisz?
Joz 1:9 · Biblia Gdańska (1881)
Bóg powiedział to Jozuemu po śmierci Mojżesza, gdy miał wprowadzić Izraela do Kanaanu. Nakaz bycia mocnym opiera się na obietnicy Bożej obecności.
A Pan on pójdzie przed tobą, on będzie z tobą, nie odstąpi cię, ani cię opuści; nie bójże się, ani się lękaj.
Pwt 31:8 · Biblia Gdańska (1881)
Mojżesz powiedział te słowa Jozuemu i ludowi przed swoją śmiercią. Matthew Henry zauważa, że List do Hebrajczyków odnosi tę obietnicę do wszystkich wierzących: Bóg nie opuści swego ludu ani go nie porzuci (Hebrajczyków 13:5).
Oczekujże Pana, zmacniaj się, a on utwierdzi serce twoje; przetoż oczekuj Pana.
Ps 27:14 · Biblia Gdańska (1881)
To zdanie, jak zauważa Albert Barnes, streszcza cały psalm, a „bądź mężny” znaczy dosłownie „bądź mocny”. Dawid mówi to także do siebie: wierząca część jego duszy dodaje otuchy słabszej, by dalej czekała na Pana.
Ale którzy oczekują Pana, nabywają nowej siły; podnoszą się piórami jako orły, bieżą a nie spracują się, chodzą a nie ustawają.
Iz 40:31 · Biblia Gdańska (1881)
Te słowa pociechy wybiegają ku Izraelowi w niewoli babilońskiej. Kto ufa Panu, polega na Nim i staje się coraz mocniejszy. Wierzono, że orzeł odnawia swoje pióra, dlatego stał się obrazem odnowionej siły.
Pan, Bóg twój, w pośrodku ciebie mocny zachowa cię, rozweseli się wielce nad tobą, przestanie na miłości swej przeciwko tobie, i rozweseli się nad tobą z śpiewaniem, mówiąc:
So 3:17 · Biblia Gdańska (1881)
Po zapowiedziach sądu Sofoniasz kończy obietnicami odnowy Bożego ludu. Radość Boga nad nimi jest jak radość oblubieńca nad oblubienicą. Potężny Bóg pośród nich ratuje ich i ma w nich upodobanie.
Kiedy chcesz się poddać
Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego. Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.
Lm 3:22–23 · Biblia Gdańska (1881)
Te słowa stoją w samym środku księgi żalu nad zburzoną Jerozolimą. Było źle, zauważa Henry, ale dzięki Bożemu miłosierdziu nie gorzej, a każdego ranka przychodziły nowe zmiłowania.
Tomci wam powiedział, abyście we mnie pokój mieli. Na świecie ucisk mieć będziecie; ale ufajcie, jam zwyciężył świat.
J 16:33 · Biblia Gdańska (1881)
Tymi słowami Jezus kończy mowę pożegnalną w noc przed krzyżem. Ucisk to prześladowania, które czekały uczniów w świecie, a Jezus zwyciężył świat swoją śmiercią. Pokój jest w Nim, nie w łatwych okolicznościach.
A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.
Rz 8:28 · Biblia Gdańska (1881)
Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu podkreśla, że Bóg współdziała we wszystkim i zawsze towarzyszy tym, którzy Go miłują. Cierpienie nie jest dobre samo w sobie, ale Bóg sprawia, że służy ono duchowemu i wiecznemu dobru wierzących.
Dlatego nie słabiejmy, ale choć się też nasz zewnętrzny człowiek kazi, wszakże on wewnętrzny się odnawia ode dnia do dnia. Albowiem ten króciuchny i lekki ucisk nasz nader zacnej chwały wieczną wagę nam sprawuje; Gdy nie patrzymy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne; albowiem rzeczy widzialne są doczesne, ale niewidzialne są wieczne.
2 Kor 4:16–18 · Biblia Gdańska (1881)
Zewnętrzny człowiek to ciało wyniszczane przez cierpienie, wewnętrzny to życie, które Bóg odnawia dzień po dniu. Paweł nazywa swoje utrapienia lekkimi i krótkimi tylko wtedy, gdy stawia je obok wiecznej chwały.
Pewien tego będąc, iż ten, który począł w was dobrą sprawę, dokona aż do dnia Jezusa Chrystusa.
Flp 1:6 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł jest głęboko przekonany, że Bóg dokończy to, co zaczął. Ten, kto usprawiedliwił wierzących i zaczął ich uświęcać, poprowadzi to dzieło aż do chwały w dniu Chrystusa.
A dobrze czyniąc nie słabiejmy; albowiem czasu swojego żąć będziemy nie ustawając.
Ga 6:9 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł myśli najpierw o wspieraniu tych, którzy nauczają słowa (Galacjan 6:6), ale czyni wezwanie ogólnym. Komentarz praktyczny wyjaśnia, że siać w duchu to czynić dobro, a plon jest pewny pod warunkiem wytrwania do końca.
A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei przez moc Ducha Świętego.
Rz 15:13 · Biblia Gdańska (1881)
Tą modlitwą Paweł zamyka wezwanie do wierzących z Żydów i pogan, by przyjmowali się nawzajem. „Bóg nadziei” to Bóg, który daje nadzieję: napełnia wierzących radością i pokojem mocą Ducha Świętego.
Dodawajcie sobie otuchy
Przetoż i my, mając tak wielki około siebie leżący obłok świadków, złożywszy wszelaki ciężar i grzech, który nas snadnie obstępuje, przez cierpliwość bieżmy w zawodzie, który nam jest wystawiony; Patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary, który dla wystawionej sobie radości, podjął krzyż, wzgardziwszy sromotę, i usiadł na prawicy stolicy Bożej.
Hbr 12:1–2 · Biblia Gdańska (1881)
„Obłok świadków” to wierzący z rozdziału 11. Komentarz praktyczny zauważa, że autor wyciąga wnioski z ich przykładów, ale głównym wzorem jest sam Chrystus. Patrzymy na Jezusa, który w wierze przewodzi i ją udoskonala.
I przypatrujmy się jedni drugim ku pobudzaniu się do miłości i do dobrych uczynków, Nie opuszczając społecznego zgromadzenia naszego, jako niektórzy obyczaj mają, ale napominając jedni drugich, a to tem więcej, czem więcej widzicie, iż się on dzień przybliża.
Hbr 10:24–25 · Biblia Gdańska (1881)
Chrześcijanie mają zważać na siebie nawzajem, by pobudzać się do miłości i dobrych uczynków. Niektórzy opuszczali zgromadzenia z lęku przed prześladowaniem; autor wzywa, by dalej się spotykać i dodawać sobie otuchy, zwłaszcza że zbliża się dzień powrotu Chrystusa.
Przetoż napominajcie jedni drugich i budujcie jeden drugiego, jako i czynicie.
1 Tes 5:11 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł właśnie pisał o przyjściu Pana. W tym świetle wierzący mają się wzajemnie pocieszać i budować, jak Tesaloniczanie już czynili, i nie ustawać w tym.
Jeśli ktoś bliski stracił ducha, jeden z tych wersetów, wysłany we właściwej chwili, może być dla niego właśnie taką otuchą.