Cytaty z Biblii o przebaczeniu

O przebaczeniu mówi cała Biblia. Od psalmów Dawida po listy apostołów Pismo opowiada o Bogu, który jest święty, a jednak chętnie przebacza, nie gniewa się na wieki i nie chce wypominać nam naszych grzechów.

To przebaczenie nie jest tanie. Nowy Testament pokazuje, że opiera się na śmierci Jezusa Chrystusa, który poniósł karę za grzech, i że otrzymują je ci, którzy zwracają się do Boga i szczerze wyznają swoją winę.

Przebaczenie Boga zmienia też to, jak traktujemy innych. Kto wie, jak wiele mu darowano, ma sam przebaczać. Te wersety pokazują, jak przebacza Bóg, jak przychodzimy do Niego po przebaczenie i jak możemy przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili.

Jak całkowicie przebacza Bóg

A jako daleko jest wschód od zachodu, tak daleko oddalił od nas przestępstwa nasze.

Ps 103:12 · Biblia Gdańska (1881)

Wschód i zachód nigdy się nie spotkają. Dawid wybrał największą odległość, jaką mógł sobie wyobrazić, by powiedzieć, że Bóg oddala od nas grzechy tak daleko, jak tylko można.

Przyjdźcież teraz, a rozpierajmy się z sobą, mówi Pan: Choćby były grzechy wasze jako szarłat, jako śnieg zbieleją; choćby były czerwone jako karmazyn, jako wełna białe będą.

Iz 1:18 · Biblia Gdańska (1881)

Szkarłat i purpura oznaczają winę głęboką jak plama krwi, a mimo to Bóg obiecuje ją wybielić. John MacArthur wyjaśnia, że śnieg i wełna są obrazem tego, co czyste i wolne od winy, ale przebaczenie to nie jest bezwarunkowe: czeka na tych, którzy go pragną i chcą być posłuszni.

Któryż Bóg jest podobny tobie? Któryby nieprawość odpuszczał, i mijał przestępstwa ostatków dziedzictwa swego, któryby nie zatrzymywał na wieki gniewu swego, przeto, że się kocha w miłosierdziu. Nawróci się, a zmiłuje się nad nami; zatłumi nieprawości nasze i wrzuci w głębokość morską wszystkie grzechy nasze.

Mi 7:18–19 · Biblia Gdańska (1881)

Imię Micheasza znaczy „Któż jak Bóg?”, a jego księga kończy się właśnie tym pytaniem. Niezrównany jest Bóg przede wszystkim w swoim miłosierdziu: chętnie przebacza i wrzuca grzechy w głębiny morskie, skąd już nie powrócą.

W którym mamy odkupienie przez krew jego, to jest odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego,

Ef 1:7 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł nazywa cenę naszego przebaczenia: krew Chrystusa. Odkupienie oznacza uwolnienie przez zapłacenie okupu, a odpuszczenie grzechów jest jego pierwszym owocem, danym nie za zasługi, lecz z bogactwa Bożej łaski.

Wyznać i otrzymać przebaczenie

przetoż grzech mój oznajmiłem tobie, a nieprawości mojej nie kryłem. Rzekłem: Wyznam na się przestępstwa moje Panu, a tyś odpuścił nieprawość grzechu mego. Sela.

Ps 32:5 · Biblia Gdańska (1881)

Dawid wspomina, jak milczał o swoim grzechu i cierpiał pod jego ciężarem. Gdy przestał go ukrywać i wyznał go Panu, przyszło przebaczenie, dlatego psalm zaczyna się od nazwania szczęśliwym człowieka, któremu odpuszczono.

Jeźlibyśmy wyznali grzechy nasze, wiernyć jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości.

1 J 1:9 · Biblia Gdańska (1881)

Według Komentarza praktycznego do Nowego Testamentu Jan zwraca się tu przeciwko tym, którzy twierdzili, że są bez grzechu. Wyznać grzech to według MacArthura powiedzieć o nim to samo, co mówi Bóg. Bóg jest wierny, bo dotrzymuje obietnicy, i sprawiedliwy, bo Chrystus już zapłacił za grzechy, które przebacza.

Przebaczajmy sobie nawzajem

A bądźcie jedni przeciwko drugim dobrotliwi, miłosierni, odpuszczając sobie, jako wam Bóg w Chrystusie odpuścił.

Ef 4:32 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł podaje polecenie i jego powód. Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu zauważa, że najgłębszą racją przebaczania jest dzieło Odkupienia: Bóg przebaczył nam wszystkie grzechy dzięki ofierze Chrystusa. Matthew Henry dodaje, że to właśnie Boże przebaczenie pobudza nas do przebaczania.

Znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy.

Kol 3:13 · Biblia Gdańska (1881)

Kto żyje blisko innych, szybko widzi ich wady, a oni jego. Znoszenie się nawzajem i przebaczanie pretensji to sposób, w jaki wierzący idą za przykładem Chrystusa, który przebaczył im wszystkie grzechy.

Bo jeźli odpuścicie ludziom upadki ich, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski; A jeźli nie odpuścicie ludziom upadków ich, i Ojciec wasz nie odpuści wam upadków waszych.

Mt 6:14–15 · Biblia Gdańska (1881)

Jezus dodał te słowa zaraz po Modlitwie Pańskiej. Komentarz praktyczny ujmuje je jako prawo: gotowość do przebaczania jest warunkiem otrzymania przebaczenia od Boga. MacArthur zaznacza, że nie chodzi tu o utratę zbawienia, lecz o codzienne oczyszczenie, o które prosi dziecko Boże.

Tedy przystąpiwszy do niego Piotr, rzekł: Panie! wielekroć zgrzeszy przeciwko mnie brat mój, a odpuszczę mu? czyż aż do siedmiu kroć? I rzekł mu Jezus: Nie mówię ci aż do siedmiu kroć, ale aż do siedmdziesiąt siedmiu kroć.

Mt 18:21–22 · Biblia Gdańska (1881)

Piotr sądził, że jest wspaniałomyślny, proponując siedem razy. Komentarz praktyczny wyjaśnia, że liczba siedem wyraża pełnię, więc pytanie dotyczy raczej nieskończonej ilości przebaczeń. William MacDonald dodaje, że Jezus nie miał na myśli rachunku do 490, lecz przebaczanie bez granic.

A gdy stoicie modląc się, odpuśćcież, jeźli co przeciw komu macie, aby i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, odpuścił wam upadki wasze.

Mk 11:25 · Biblia Gdańska (1881)

Jezus łączy przebaczenie z modlitwą. Serce, które chowa urazę, nie może swobodnie przyjść do Boga, dlatego zanim poprosimy o miłosierdzie, mamy puścić to, co mamy przeciw innym.

Tedy Jezus rzekł: Ojcze! odpuść im: boć nie wiedzą, co czynią. A rozdzieliwszy szaty jego, los o nie miotali.

Łk 23:34 · Biblia Gdańska (1881)

Jezus tak się modlił, gdy Go krzyżowano, za żołnierzy i za tych, którzy Go wydali. Komentarz praktyczny podkreśla, że te słowa nie zdejmują z oprawców odpowiedzialności; nie rozumieli oni jednak w pełni, kim jest Ten, którego skazują. Tak wypełniło się proroctwo, że Sługa Pański będzie wstawiał się za przestępcami (Izajasza 53:12).

Przebaczenie, które otrzymujemy przy krzyżu, daje nam siłę, by przebaczać innym.