Cytaty z Biblii dla kobiet

Biblia jest pełna kobiet, które zaufały Bogu: Rut, która dla Boga Izraela opuściła swój kraj; Estera, która zaryzykowała życie dla swojego ludu; Maryja, która uwierzyła słowom anioła; i kobiety, które szły za Jezusem, wspierały Go swoim majątkiem i jako pierwsze usłyszały, że zmartwychwstał.

Niektóre z poniższych wersetów mówią o kobietach, jak poemat na końcu Księgi Przysłów. Inne są obietnicami dla wszystkich wierzących, których kobiety od dawna trzymają się w trudnych chwilach. Razem pokazują, że Bóg widzi, ceni i umacnia kobiety, a prawdziwe piękno i siła rodzą się z bojaźni Pańskiej.

Te wersety można czytać dla dodania otuchy, wpisać do kartki dla mamy, przyjaciółki czy córki albo modlić się nimi w trudny dzień.

Siła i godność

Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

Prz 31:10 · Biblia Gdańska (1881)

Koniec Księgi Przysłów to poemat akrostychiczny: każdy werset zaczyna się od kolejnej litery alfabetu hebrajskiego. John MacArthur wyjaśnia, że taka kobieta naprawdę istnieje, choć trudno ją znaleźć, a jej dzielność to piękno wnętrza i dobrych uczynków.

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe. Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

Prz 31:25–26 · Biblia Gdańska (1881)

MacArthur wyjaśnia, że siła i dostojeństwo opisują charakter kobiety, która boi się Pana: mądrość, w którą jest odziana, daje jej pewność wobec przyszłości i jej niespodziewanych prób.

Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

Prz 31:30 · Biblia Gdańska (1881)

Wdzięk i uroda przemijają, a bojaźń Boża pozostaje. MacArthur zauważa, że Księga Przysłów kończy się tym, od czego się zaczęła: bojaźnią Pańską.

Których ochędostwo niech będzie nie ono zwierzchne, w splecieniu włosów i obłożeniu się złotem, albo w ubieraniu się w szaty: Ale on skryty serdeczny człowiek, zależący w nieskażeniu cichego i spokojnego ducha, który jest przed obliczem Bożem kosztowny.

1 P 3:3–4 · Biblia Gdańska (1881)

Piotr pisze do chrześcijańskich żon, z których niektóre miały niewierzących mężów. Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu wyjaśnia, że prawdziwą ozdobą chrześcijanki mają być wartości wewnętrzne: spokój i łagodność, echo łagodności samego Jezusa.

Boża troska i siła

Bóg jest w pośrodku jego, nie będzie poruszone;poratuje go Bóg zaraz z poranku.

Ps 46:6 · Biblia Gdańska (1881)

Wiele kobiet trzyma się tego wersetu, ale najpierw mówi on o mieście Bożym, Jerozolimie. MacArthur wyjaśnia, że dzięki obecności Boga ani narody, ani siły przyrody nie zagrażają już Jego ludowi. Każdy, kto należy do Boga, może z tego czerpać odwagę: On jest blisko i pomaga w porę.

Jako pasterz trzodę swoję paść będzie; do naręcza swego zgromadzi baranki, i na łonie swem piastować je będzie, a kotne zwolna poprowadzi.

Iz 40:11 · Biblia Gdańska (1881)

Izajasz przedstawia Boga jako pasterza, który nosi jagnięta na piersi i łagodnie prowadzi owce karmiące. MacArthur zauważa, że to samo potężne ramię, które sądzi, czule pasie swoją trzodę. To pociecha dla każdej zmęczonej mamy.

Kobiety wiary

Na co jej odpowiedziała Ruta: Nie wiedź mię do tego, abym cię opuścić i od ciebie odejść miała; owszem gdziekolwiek pójdziesz, z tobą pójdę, a gdziekolwiek mieszkać będziesz, z tobą mieszkać będę; lud twój lud mój, a Bóg twój Bóg mój.

Rt 1:16 · Biblia Gdańska (1881)

Rut, wdowa z Moabu, nie chciała zostawić teściowej Noemi. MacArthur wyjaśnia, że te słowa pokazują, iż Rut porzuciła bożków i uwierzyła w Boga Izraela. Matthew Henry przeciwstawia jej Orpę, która kochała Noemi, ale nie na tyle, by opuścić Moab.

Albowiem, jeźli ty tak cale milczeć będziesz na ten czas, ulżenie i wybawienie przyjdzie Żydom skąd inąd, ale ty i dom ojca twego zginiecie; a któż wie, jeźliś nie dla tego czasu dostąpiła królestwa?

Est 4:14 · Biblia Gdańska (1881)

Mardocheusz przekonywał królową Esterę, by wstawiła się u króla za swoim ludem. MacArthur widzi tu zdrową wiarę w suwerenną moc Boga, który ochroni swój lud. Każdy z nas może zapytać, po co Bóg postawił go tam, gdzie jest.

A błogosławiona, która uwierzyła: Gdyż się wykonają te rzeczy, które jej są opowiedziane od Pana.

Łk 1:45 · Biblia Gdańska (1881)

Te słowa powiedziała Elżbieta do Maryi, która przyszła ją odwiedzić. Maryja jest błogosławiona, bo uwierzyła w to, co powiedział jej anioł, a Boża obietnica na pewno się spełni. William MacDonald zauważa, że w sercu Elżbiety nie było zazdrości, tylko radość.

A odpowiadając Jezus rzekł jej: Marto, Marto! troszczysz się i kłopoczesz się około wielu rzeczy; Aleć jednego potrzeba. Lecz Maryja dobrą cząstkę obrała, która od niej odjęta nie będzie.

Łk 10:41–42 · Biblia Gdańska (1881)

Marta przygotowywała wielkie przyjęcie dla Jezusa, a jej siostra Maria siedziała u Jego stóp i słuchała. Komentarz praktyczny zauważa, że nie należy potępiać Marty, która chciała godnie przyjąć Jezusa; Jezus domaga się jednak, by słuchanie Jego słowa stawiać ponad wszystko.

I stało się potem, że on chodził po miastach i po miasteczkach każąc i opowiadając królestwo Boże, a oni dwunastu byli z nim, I niektóre niewiasty, które był uzdrowił od duchów złych i od niemocy ich, jako Maryja, którą zwano Magdaleną, z której było siedm dyjabłów wyszło; I Joanna, żona Chuzego, urzędnika Herodowego, i Zuzanna, i inszych wiele, które mu służyły z majętności swoich.

Łk 8:1–3 · Biblia Gdańska (1881)

Tylko Łukasz wspomina o tych kobietach, które wędrowały z Jezusem i Dwunastoma i wspierały ich swoim majątkiem. Matthew Henry widzi tu pokorę Zbawiciela, który przyjmował ich życzliwość.

Tedy przyszła Maryja Magdalena, oznajmując uczniom, że widziała Pana, a że jej to powiedział.

J 20:18 · Biblia Gdańska (1881)

Maria Magdalena jako pierwsza zobaczyła zmartwychwstałego Pana, a On posłał ją do uczniów. MacDonald uważa, że ten wielki przywilej był nagrodą za jej oddanie Chrystusowi.

Przywodząc sobie na pamięć onę, która w tobie jest, nieobłudną wiarę, która pierwej mieszkała w babce twojej Loidzie i w matce twojej Eunice, a pewienem, że i w tobie mieszka.

2 Tm 1:5 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł wspomina szczerą wiarę babci Tymoteusza, Lois, i jego matki, Eunike. Komentarz praktyczny zauważa, że wiara Tymoteusza była owocem szczególnego Bożego działania nie tylko w nim, ale już w jego matce i babce. Ich wiara w domu ukształtowała człowieka, który przez lata służył Bogu.

Na jakimkolwiek etapie życia jesteś, te wersety przypominają, że Bóg zna cię po imieniu i daje siłę tym, którzy Mu ufają.