Czy Bóg istnieje?

Czy Bóg istnieje — to jedno z najstarszych pytań, jakie zadaje sobie człowiek. Od odpowiedzi zależy wszystko inne: skąd przyszliśmy, czy życie ma sens i co naprawdę jest dobre, a co złe.

Biblia nie zaczyna się od dowodu na istnienie Boga. Jej pierwsze zdanie mówi po prostu, że na początku Bóg stworzył niebo i ziemię (Rodzaju 1:1). A jednak Biblia wiele mówi o tym, jak Bóg daje się poznać: przez świat, który stworzył, przez sumienie i przede wszystkim przez swojego Syna.

Stworzenie wskazuje na Stwórcę

Niebiosa opowiadają chwałę Bożą, a dzieło rąk jego rozpostarcie oznajmuje.
Ps 19:2 · Biblia Gdańska (1881)

Ten psalm przechodzi od nieba do Bożego prawa: pierwsza połowa wysławia Boga jako Stwórcę, druga — Jego Słowo. Matthew Henry pisze o dwóch księgach, które Bóg dał ludziom ku pouczeniu: księdze stworzenia i księdze Pisma. Psalm nie umniejsza tego, czego uczy przyroda, ale pokazuje, że Słowo Boże objawia o wiele więcej.

To samo pisze apostoł Paweł w Liście do Rzymian:

Bo rzeczy jego niewidzialne od stworzenia świata, przez rzeczy uczynione widzialne bywają, to jest ona wieczna jego moc i bóstwo, na to, aby oni byli bez wymówki.
Rz 1:20 · Biblia Gdańska (1881)

Stworzenie ukazuje to, czego w Bogu nie widać: Jego wieczną moc i bóstwo. Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu zauważa, że wystarczy przyjrzeć się stworzeniu, jego harmonii i celowości, by dojść do wniosku, że Bóg istnieje. William MacDonald ujmuje to jeszcze prościej: nie ma stworzenia bez Stwórcy, tak jak dzieło sztuki wymaga artysty. Dlatego ludzie są bez wymówki. Nie zawinili brakiem wiedzy, lecz tym, że odwrócili się od światła, które mieli.

John MacArthur wyznacza tu ważną granicę. Świadectwo stworzenia jest stałe i jasne, ale samo nie może przyprowadzić grzesznika do Boga. Czyni człowieka odpowiedzialnym, a zbawienie przychodzi przez Słowo Boże.

Świadectwo sumienia

Bóg zostawił świadectwo także w nas. Paweł pisze, że nawet ludzie, którzy nie znali prawa Mojżesza, pokazują, że dzieło zakonu jest wypisane w ich sercach, a sumienie ich oskarża albo broni (Rzymian 2:15). Wypisane jest nie całe prawo, lecz jego dzieło: ludzie wszędzie wiedzą na przykład, że trzeba czcić rodziców i że pewnych rzeczy nigdy nie wolno robić.

Kaznodzieja mówi, że Bóg włożył w serce człowieka wieczność (Koheleta 3:11); hebrajskie słowo bywa też tłumaczone jako „świat”. MacArthur wyjaśnia, że Bóg stworzył ludzi dla swojego wiecznego zamysłu, dlatego nic w tym świecie nie może ich w pełni nasycić. Ten sam werset dodaje, że człowiek nie ogarnie dzieła Bożego od początku do końca.

Dlaczego więc niektórzy zaprzeczają istnieniu Boga? Psalm odpowiada wprost:

Głupi rzekł w sercu swojem: Niemasz Boga. Popsowali się, obrzydliwymi się stali w zabawach swoich: niemasz, ktoby czynił dobrze.
Ps 14:2 · Biblia Gdańska (1881)

Głupi w tym psalmie to nie ktoś, kto ma szczere pytania, ani ktoś bez wykształcenia. W Starym Testamencie to słowo jest oceną moralną, a nie oceną rozumu. Taki człowiek zaprzecza nie tyle istnieniu Boga, ile Jego znaczeniu: żyje tak, jakby Bóg nie miał nic wspólnego z jego życiem. Matthew Henry nazywa to praktycznym ateizmem. Paweł przytacza dalsze wiersze tego psalmu, gdy pokazuje, że wszyscy zgrzeszyli (Rzymian 3:10–12), i mówi, że ludzie tłumią prawdę, którą i tak znają (Rzymian 1:18).

Zarazem Biblia jest cierpliwa wobec szczerych wątpliwości. Gdy Tomasz nie chciał uwierzyć, że Jezus zmartwychwstał, Jezus przyszedł do niego i łagodnie zaprosił go, by dotknął Jego ran (Jana 20:27).

Bóg objawił się w Jezusie

Stworzenie i sumienie mówią, że Bóg istnieje, ale nie pokazują, jaki jest z bliska. Dlatego Biblia wskazuje na Jezusa Chrystusa. Dawniej Bóg wiele razy i na różne sposoby mówił przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił ostatecznie przez Syna (Hebrajczyków 1:1–2).

Boga nikt nigdy nie widział: on jednorodzony syn, który jest w łonie ojcowskiem, ten nam opowiedział.
J 1:18 · Biblia Gdańska (1881)

Mojżesz nie mógł zobaczyć Bożego oblicza. Teraz Syn, który sam jest Bogiem, przyszedł w ciele, aby objawić Ojca. Od greckiego słowa oznaczającego tu „objawił” pochodzi słowo „egzegeza”, czyli wykład: wszystko, czym Jezus jest i co czyni, wyjaśnia, kim jest Bóg. To samo Jezus powiedział Filipowi: kto Go widział, widział Ojca (Jana 14:9).

Dlatego pytanie o Boga jest także pytaniem o historię. Paweł wymienia tych, którzy widzieli zmartwychwstałego Chrystusa, a wśród nich ponad pięciuset ludzi naraz (1 Koryntian 15:3–8). MacDonald zwraca uwagę, że gdy Paweł to pisał, większość z nich jeszcze żyła i każdy, kto wątpił, mógł ich zapytać.

Kto szuka Boga, ten Go znajduje

Biblia jasno mówi, że poznanie Boga to nie tylko sprawa argumentów. To relacja, a zaczyna się ona od zaufania.

A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają.
Hbr 11:6 · Biblia Gdańska (1881)

Ten werset pada w historii Henocha, który chodził z Bogiem. Chodzi w nim nie o wiarę w jakieś bóstwo, lecz o zaufanie, że Bóg Pisma jest prawdziwym Bogiem i że — jak obiecał — nagradza tych, którzy Go szukają.

A szukając mię, znajdziecie; gdy mię szukać będziecie ze wszystkiego serca swego,
Jr 29:13 · Biblia Gdańska (1881)

Bóg dał tę obietnicę najpierw Judejczykom uprowadzonym do Babilonu, którym kazano się tam urządzić, bo powrót miał nastąpić dopiero po siedemdziesięciu latach. Ale i tam Bóg zapraszał swój lud, by szukał Go w szczerej modlitwie. Paweł mówił Ateńczykom podobnie o wszystkich ludziach: Bóg nie jest daleko od każdego z nas (Dzieje Apostolskie 17:27), bo dał się poznać przez sumienie i stworzenie.

Jeśli nie masz pewności, czy Bóg istnieje, nie musisz udawać, że nie masz pytań. Przeczytaj jedną z Ewangelii, na przykład Ewangelię według Jana, i uczciwie przyjrzyj się Jezusowi. Poproś Boga, nawet ze swoimi wątpliwościami, aby ci się objawił. Biblia obiecuje, że kto szuka Go całym sercem, znajdzie Go.