Cytaty z Biblii o nadziei

W codziennej mowie nadzieja często oznacza niewiele więcej niż życzenie: mamy nadzieję, że pogoda dopisze albo że jakoś się ułoży. W Biblii nadzieja jest mocniejsza. To pewne oczekiwanie dobra, które obiecał Bóg, a opiera się ona nie na tym, jak wyglądają okoliczności, lecz na tym, kim jest Bóg i co powiedział.

Dlatego biblijna nadzieja może współistnieć ze łzami. Psalmiści pokładają ufność w Bogu, gdy ich dusza jest przygnębiona, prorocy mówią o przyszłości wygnańcom, a apostołowie piszą o nadziei do wierzących, którzy cierpią. W centrum stoi Jezus Chrystus, który zmartwychwstał i przyjdzie ponownie.

Te wersety pokazują, skąd bierze się nadzieja, jak trwa w trudnych czasach i czego wyczekuje.

Nadzieja, gdy dusza jest przygnębiona

Jest jako rana w kościach moich, gdy mi urągają nieprzyjaciele moi, mówiąc do mnie na każdy dzień: Kędy jest Bóg twój? Przeczże się smucisz, duszo moja? a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; albowiem go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.

Ps 42:11 · Biblia Gdańska (1881)

Psalmista przemawia do własnej duszy i powtarza ten refren nie raz (Psalm 43:5). Powtórzenie pokazuje, że przygnębienie nie mija w jednej chwili: wciąż na nowo odwraca wzrok od uczuć ku Bogu i przypomina sobie, że jeszcze będzie Go chwalił.

Oczekuję na Pana; oczekuje dusza moja, i jeszcze oczekuje na słowo jego.

Ps 130:5 · Biblia Gdańska (1881)

Ta modlitwa zaczyna się w głębi winy i cierpienia, a nadzieja psalmisty opiera się na słowie Bożym. Albert Barnes zauważa, że oczekiwanie dotyczy stanu udręki i poczucia winy, z którego psalmista woła. Czekamy cierpliwie na Boży czas, ale nie przestajemy mieć nadziei.

Ale którzy oczekują Pana, nabywają nowej siły; podnoszą się piórami jako orły, bieżą a nie spracują się, chodzą a nie ustawają.

Iz 40:31 · Biblia Gdańska (1881)

Tymi słowami kończy się rozdział pocieszenia dla zmęczonego ludu Bożego. Stwórca nigdy się nie męczy i daje siłę znużonym. Oczekiwać Pana znaczy na Nim polegać, a tacy ludzie odnawiają się wciąż na nowo, jak orzeł, o którym w starożytności sądzono, że wraz z nowymi piórami odzyskuje siły.

Nadzieja oparta na Bożych obietnicach

Bo Ja najlepiej wiem myśli, które myślę o was, mówi Pan: myśli o pokoju, a nie o utrapieniu, abym uczynił koniec pożądany biedom waszym.

Jr 29:11 · Biblia Gdańska (1881)

Jeremiasz napisał te słowa w liście do Żydów wygnanych do Babilonu i polecił im tam się urządzić, bo wrócą dopiero po siedemdziesięciu latach (Jeremiasza 29:10). Albert Barnes tłumaczy końcówkę zdania jako przyszłość i nadzieję: naród nie zginie, a po wygnaniu nastąpi odnowienie.

Którą mamy jako kotwicę duszy, i bezpieczną, i pewną, i wchodzącą aż wewnątrz za zasłonę,

Hbr 6:19 · Biblia Gdańska (1881)

Bóg potwierdził swoją obietnicę przysięgą, aby ci, którzy szukają u Niego schronienia, mieli mocną pociechę (Hebrajczyków 6:18). Komentarz praktyczny zwraca uwagę, że obraz kotwicy, znany już w starożytności, zostaje tu zaskakująco przesunięty: chodzi nie o okręt zakotwiczony w czasie sztormu, lecz o wejście arcykapłana do wnętrza świątyni. Do tego miejsca wszedł dla nas Jezus (Hebrajczyków 6:20).

Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa od umarłych,

1 P 1:3 · Biblia Gdańska (1881)

Piotr pisał do wierzących rozproszonych wśród narodów i doświadczanych próbami. Matthew Henry zestawia tę nadzieję z nadziejami tego świata, które są niepewne i zbudowane na piasku. Ta nadzieja jest żywa, bo opiera się na zmartwychwstałym Chrystusie: Jego zmartwychwstanie jest zadatkiem tego, że żyć będą także ci, którzy do Niego należą.

Nadzieja, która trwa w cierpieniu

A nie tylko to, ale się też chlubimy z ucisków, wiedząc, iż ucisk cierpliwość sprawuje, A cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, A nadzieja nie pohańbia, przeto iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany.

Rz 5:3–5 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł nie mówi, że uciski są przyjemne same w sobie. Ale Bóg ich używa: ucisk rodzi wytrwałość, wytrwałość wypróbowany charakter, a to umacnia nadzieję. Komentarz praktyczny wyjaśnia, że radość z ucisku ma realne uzasadnienie, bo tylko w cierpieniu można wypróbować własną wytrwałość. Taka nadzieja nie zawodzi, ponieważ miłość Boża została już wylana w nasze serca przez Ducha Świętego.

Albowiem nadziejąśmy zbawieni. A nadzieja widoma nie jest nadzieją; bo co kto widzi, przecz się tego spodziewa? Ale czego nie widzimy, tego się spodziewamy i tego przez cierpliwość oczekujemy.

Rz 8:24–25 · Biblia Gdańska (1881)

Wierzący są zbawieni, ale nie mają jeszcze pełni zbawienia: zmartwychwstanie ciała i przyszła chwała są dopiero przed nimi. Komentarz praktyczny uznaje twierdzenie, że już w nadziei jesteśmy zbawieni, za zaskakujące, bo zwykle Paweł mówi o zbawieniu przez wiarę. Nadzieja z natury patrzy na to, czego jeszcze nie widać, więc czeka cierpliwie.

A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei przez moc Ducha Świętego.

Rz 15:13 · Biblia Gdańska (1881)

Tą modlitwą Paweł kończy część listu. Komentarz praktyczny podkreśla, że Bóg jest tu przedstawiony jako Dawca nadziei, a zarazem jej ostateczny przedmiot i cel. Radość i pokój płyną z zaufania Jemu, a Duch Święty sprawia, że nadziei przybywa.

Nadzieja przed nami

Oczekując onej błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa;

Tt 2:13 · Biblia Gdańska (1881)

Błogosławiona nadzieja wierzących to chwalebne objawienie się Jezusa Chrystusa. Komentarz praktyczny wiąże ją z ponownym przyjściem Jezusa i zauważa, że określenie „wielki Bóg” odnosi się tu do Jezusa. Oczekujemy Go nie bezczynnie, lecz wiernie wypełniając swoje obowiązki wobec Boga i ludzi.

Nadzieja w Biblii nie jest pobożnym życzeniem, lecz zaufaniem Bogu, który dotrzymuje obietnic, i Zbawicielowi, który żyje.