Cytaty z Biblii na pogrzeb i do nekrologu
Utrata bliskiej osoby to jedno z najtrudniejszych doświadczeń w życiu, a Biblia nie każe ukrywać tego bólu. Abraham opłakiwał Sarę (Rodzaju 23:2), Dawid płakał nad synem (2 Samuela 18:33), a sam Jezus zapłakał przy grobie swojego przyjaciela Łazarza. Żałoba nie jest brakiem wiary. Jest ceną miłości.
Biblia daje jednak chrześcijanom także nadzieję, która zmienia samo przeżywanie żałoby. Jezus umarł i zmartwychwstał, i obiecał, że ci, którzy do Niego należą, również zmartwychwstaną. Śmierć jest prawdziwa i bolesna, ale nie ma ostatniego słowa.
Te wersety można przeczytać na pogrzebie lub nabożeństwie żałobnym, wpisać do kartki z kondolencjami albo powtarzać w modlitwie we własnej żałobie. W ostatniej części zebrano krótkie cytaty, które często wybiera się do nekrologu, na klepsydrę, obrazek pamiątkowy lub nagrobek. Jeśli ból staje się zbyt ciężki, nie dźwigaj go sam: porozmawiaj z bliskimi, z duszpasterzem, a gdy trzeba, ze specjalistą.
Bóg jest blisko tych, którzy płaczą
Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.
Ps 147:3 · Biblia Gdańska (1881)
Psalm dziękował najpierw Bogu za powrót ludu z długiej niewoli babilońskiej. Jego słowa opisują jednak, jaki Bóg jest zawsze: leczy złamane serca i opatruje ich rany.
Błogosławieni, którzy się smęcą; albowiem pocieszeni będą.
Mt 5:4 · Biblia Gdańska (1881)
W błogosławieństwach Jezus mówi przede wszystkim o tych, którzy smucą się z powodu swojego grzechu. Ale i w stracie prawdziwe pocieszenie przychodzi tylko od Boga, który przebacza i daje nadzieję życia wiecznego.
I zapłakał Jezus.
J 11:35 · Biblia Gdańska (1881)
Jezus zapłakał przy grobie Łazarza, choć za chwilę miał go wskrzesić. Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu zauważa, że właśnie te łzy przypominają o mocnej, ludzkiej przyjaźni, która łączyła Jezusa z Łazarzem.
Nadzieja zmartwychwstania
I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie. A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?
J 11:25–26 · Biblia Gdańska (1881)
Te słowa Jezus powiedział do Marty cztery dni po pogrzebie jej brata (Jana 11:17). Wiara nie chroni przed śmiercią ciała, ale kto wierzy w Chrystusa, będzie żył, bo cała moc dawania i przywracania życia należy do Niego.
A nie chcę, bracia! abyście wiedzieć nie mieli o tych, którzy zasnęli, iżbyście się nie smucili, jako i drudzy, którzy nadziei nie mają. Albowiem jeźli wierzymy, iż Jezus umarł i zmartwychwstał, tak Bóg i tych, którzy zasnęli w Jezusie, przywiedzie z nim.
1 Tes 4:13–14 · Biblia Gdańska (1881)
Młody Kościół w Tesalonice niepokoił się o wierzących, którzy już umarli. Matthew Henry pisze, że smutek po śmierci bliskich jest dozwolony, bo opłakujemy własną stratę. Komentarz praktyczny dodaje, że chrześcijanie nie smucą się jak poganie bez nadziei, bo wiedzą, że śmierć ciała nie jest końcem ich istnienia.
Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzycie w Boga i w mię wierzycie. W domu Ojca mego wiele jest mieszkania; a jeźli nie, wżdybymci wam powiedział. Idę, abym wam zgotował miejsce; a gdy odejdę i zgotuję wam miejsce, przyjdę zasię i wezmę was do siebie, żebyście, gdziem ja jest, i wy byli.
J 14:1–3 · Biblia Gdańska (1881)
Jezus mówił to w ostatni wieczór przed śmiercią do uczniów zaniepokojonych Jego odejściem. Niebo jest tu przedstawione jako dom Ojca z wieloma mieszkaniami: jest w nim miejsce dla wszystkich Jego dzieci.
Wiemy bowiem, że jeźli tego naszego ziemskiego mieszkania namiot zburzony będzie, budowanie mamy od Boga, dom nie rękoma urobiony, wieczny w niebiesiech.
2 Kor 5:1 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł, sam wytwórca namiotów, porównuje nasze ciało do namiotu, tymczasowego mieszkania. Kiedy zostanie zwinięty, wierzący ma od Boga wieczny dom w niebie.
Gdzież jest, o śmierci! bodziec twój? Gdzież jest, piekło! zwycięstwo twoje? Lecz bodziec śmierci jest grzech, a moc grzechu jest zakon. Ale niech będą Bogu dzięki, który nam dał zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.
1 Kor 15:55–57 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł sięga po słowa proroka Ozeasza (Ozeasza 13:14) i rzuca wyzwanie samej śmierci. Jej żądłem był grzech, ale Chrystus wyrwał to żądło swoją śmiercią, więc dla Jego ludu śmierć straciła moc niszczenia.
I otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich; a śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy pominęły.
Ap 21:4 · Biblia Gdańska (1881)
To obietnica nowego nieba i nowej ziemi: sam Bóg otrze każdą łzę. Śmierci już nie będzie wcale, bo zostanie pokonana jako ostatni wróg (1 Koryntian 15:26).
Krótkie cytaty na nagrobek i do nekrologu
Te krótkie wersety często wybiera się do nekrologu, na klepsydrę, obrazek pamiątkowy z pogrzebu albo napis na nagrobku.
Nadto dobrodziejstwo i miłosierdzie twe pójdą za mną po wszystkie dni żywota mego, a będę mieszkał w domu Pańskim na długie czasy.
Ps 23:6 · Biblia Gdańska (1881)
Ostatnie zdanie psalmu o Pasterzu, który często czyta się na pogrzebach (Psalm 23). Dobroć Boga towarzyszy wierzącemu przez całe to przemijające życie, a potem nie jest już wędrowcem w drodze, lecz mieszkańcem domu Pańskiego.
Droga jest przed oczyma Pańskiemi śmierć świętych jego.
Ps 116:15 · Biblia Gdańska (1881)
Albert Barnes wyjaśnia, że słowo „droga” oznacza tu coś kosztownego i cennego: śmierć Bożych ludzi nie jest dla Niego drobnostką. Bóg nie dopuszcza jej lekko ani bez celu.
Albowiem mnie życiem jest Chrystus, a umrzeć zysk.
Flp 1:21 · Biblia Gdańska (1881)
Paweł pisał to w więzieniu, nie wiedząc, czy będzie żył, czy umrze. Według Komentarza praktycznego zyskiem śmierci jest dla niego osiągnięcie celu życia, czyli bliskość z Chrystusem, której nie można już utracić. Dlatego werset pasuje do kogoś, kto żył dla Pana.
Dobrym bój bojował, biegem wykonał, wiaręm zachował;
2 Tm 4:7 · Biblia Gdańska (1881)
Te słowa Paweł napisał niedługo przed śmiercią. Mówi o walce, ukończonym biegu i zachowanej wierze, dlatego werset często wybiera się dla kogoś, kto wiernie służył Bogu do końca.
I usłyszałem głos z nieba, mówiący do mnie: Napisz: Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają. Zaprawdę mówi Duch im, aby odpoczywali od prac swoich, a uczynki ich idą za nimi.
Ap 14:13 · Biblia Gdańska (1881)
Głos z nieba nazywa błogosławionymi tych, którzy umierają w Panu. Słowa te dodawały najpierw otuchy prześladowanym wierzącym: odpoczywają od swoich trudów, a to, co zrobili dla Pana, nie przepadnie.
Jakąkolwiek stratę dziś przeżywasz, Jezus, który płakał przy grobie przyjaciela, jest blisko, a w Nim śmierć nie jest końcem.