Jak przyjąć Jezusa jako Pana i Zbawiciela: modlitwa

Krótka odpowiedź

Przyjąć Jezusa to odwrócić się od grzechu, zwrócić się do Boga i zaufać Jezusowi Chrystusowi jako Zbawicielowi i Panu. Nie zbawiają szczególne słowa, lecz wiara w Chrystusa: możesz własnymi słowami powiedzieć Bogu, że zgrzeszyłeś, że wierzysz, iż Jezus umarł za ciebie i zmartwychwstał, i że odtąd Mu ufasz i chcesz za Nim iść.

Być może czytałeś o Jezusie i czujesz, że Bóg cię woła. Chcesz odpowiedzieć, ale nie wiesz dokładnie jak ani co powiedzieć. Dobra wiadomość jest taka, że Biblia jasno pokazuje drogę, a Bóg o wiele bardziej pragnie cię przyjąć, niż ty jesteś gotów przyjść. Tutaj dowiesz się, co znaczy przyjąć Jezusa, i znajdziesz prostą modlitwę, która pomoże ci wyrazić wiarę słowami. Więcej o samej dobrej nowinie przeczytasz w artykule Jak zostać zbawionym?

Co znaczy przyjąć Jezusa

Ewangelia Jana opowiada, że wielu odrzuciło Jezusa, gdy przyszedł. A dalej mówi:

Lecz którzykolwiek go przyjęli, dał im tę moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w imię jego.
J 1:12 · Biblia Gdańska (1881)

John MacArthur wyjaśnia, że druga część wersetu tłumaczy pierwszą: przyjąć Jezusa to uznać to, co mówi o sobie, uwierzyć w Niego i w ten sposób powierzyć Mu siebie. To, że On daje tę moc, pokazuje, że bycie dzieckiem Bożym jest darem łaski, a nie nagrodą. William MacDonald ujmuje to prosto: dziećmi Bożymi nie czynią nas dobre uczynki, członkostwo w kościele ani nasze najlepsze starania, lecz tylko przyjęcie Chrystusa i wiara w Jego imię.

Jezus puka pierwszy

Jedno z najbardziej znanych zaproszeń w Biblii wypowiada zmartwychwstały Chrystus:

Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeźliby kto usłyszał głos mój i otworzył drzwi, wnijdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.
Ap 3:20 · Biblia Gdańska (1881)

Te słowa skierowano najpierw do kościoła w Laodycei, który stał się letni i zadowolony z siebie. MacArthur zauważa, że tradycyjne rozumienie widzi tu Chrystusa pukającego do serca niewierzącego; sam uważa, że Chrystus stoi poza kościołem bez prawdziwych wierzących, gotów wejść, jeśli choćby jedna osoba odpowie zbawczą wiarą. Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu widzi w obrazie stania u drzwi osobisty apel Boga do każdego człowieka: odpowiedzią ma być usłyszenie głosu i otwarcie drzwi jak przyjacielowi, po czym następuje wspólna wieczerza.

Nawrócenie i wiara w Chrystusa

Przyjęcie Jezusa nie polega na dodaniu Go do życia, które pozostaje takie samo. To zwrócenie się do Boga, przyznanie się do grzechu i zaufanie samemu Chrystusowi, że go przebaczy. W kazaniach apostołów pokuta zawsze idzie w parze ze zwróceniem się do Boga z wiarą (Dzieje Apostolskie 3:19). Tym, którzy przychodzą szczerze, Bóg daje mocną obietnicę:

Jeźlibyśmy wyznali grzechy nasze, wiernyć jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości.
1 J 1:9 · Biblia Gdańska (1881)

Wyznawać, wyjaśnia MacArthur, znaczy mówić o swoim grzechu to samo, co mówi o nim Bóg. MacDonald zauważa, że Bóg jest wierny, bo obiecał przebaczać, i sprawiedliwy, bo Jezus już poniósł karę za grzech na krzyżu. Celnik z przypowieści Jezusa nie miał nic do zaoferowania poza prośbą o miłosierdzie, a wrócił do domu usprawiedliwiony (Łukasza 18:13–14). Matthew Henry pisze, że jego modlitwa była krótka, bo strach i wstyd nie pozwalały mu powiedzieć więcej, a jednak została wysłuchana; tak i my zostaniemy usprawiedliwieni przez Jezusa Chrystusa, jeśli przyjdziemy do Boga jak on.

Paweł podsumowuje odpowiedź wiary:

Że jeźlibyś usty wyznał Pana Jezusa i uwierzyłbyś w sercu twojem, że go Bóg z martwych wzbudził, zbawiony będziesz. Albowiem sercem wierzono bywa ku sprawiedliwości, ale się usty wyznanie dzieje ku zbawieniu.
Rz 10:9–10 · Biblia Gdańska (1881)

MacArthur zauważa, że wyznać Jezusa jako Pana to coś więcej niż uznać Go Panem wszechświata: to przyjąć Go jako swojego Pana. Komentarz praktyczny dodaje, że wiara polega na wyznaniu ustami panowania Chrystusa i równoczesnym przylgnięciu do Niego całym sercem. Wierzyć, że Bóg wskrzesił Go z martwych, to ufać, że Jego dzieło dla ciebie jest dokonane.

Modlitwa, którą możesz się pomodlić

Nie ma magicznej formuły. Słowa modlitwy nikogo nie zbawiają; Chrystus zbawia tych, którzy Mu ufają. Bóg patrzy na serce i słyszy nawet najprostsze wołanie, jak wołanie tamtego celnika. Jeśli jesteś gotów zwrócić się do Jezusa, możesz pomodlić się mniej więcej tak, własnymi słowami:

Panie Boże, wiem, że zgrzeszyłem przeciwko Tobie i nie mogę sam siebie zbawić. Dziękuję, że mnie kochasz i posłałeś swojego Syna. Wierzę, że Jezus umarł na krzyżu za moje grzechy i że wskrzesiłeś Go z martwych. Proszę, przebacz mi i uczyń mnie swoim dzieckiem. Od teraz chcę ufać Jezusowi jako mojemu Zbawicielowi i iść za Nim jako za moim Panem. Pomóż mi żyć dla Ciebie. W imię Jezusa, amen.

Jeśli modliłeś się tak z serca, obietnica Biblii dotyczy także ciebie: każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony (Rzymian 10:13). Twoja pewność opiera się na tej obietnicy, a nie na uczuciach. Kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem (2 Koryntian 5:17), a nowe życie rośnie krok po kroku.

Pomoże kilka następnych kroków. Opowiedz o swojej decyzji innemu wierzącemu. Zacznij czytać Biblię, na przykład od Ewangelii Jana. Codziennie rozmawiaj z Bogiem. Znajdź kościół, w którym naucza się Słowa Bożego, i zapytaj o chrzest, jak Jezus polecił swoim uczniom (Mateusza 28:19).