Czym jest wiara?

Słowo wiara rozumie się na różne sposoby. Czasem oznacza religię, czasem mglistą nadzieję, że jakoś to będzie, a czasem przyjmowanie czegoś za prawdę bez żadnych podstaw. Biblia mówi o czymś bardziej osobistym i trwałym: wiara to zaufanie do Boga, przyjęcie Jego słowa i oparcie się na Nim.

Wiara ufa temu, co Bóg obiecał

List do Hebrajczyków podaje najbardziej znany biblijny opis wiary.

A wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy i dowodem rzeczy niewidzialnych.
Hbr 11:1 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny do Nowego Testamentu zauważa, że nie jest to definicja w ścisłym sensie i nie wyczerpuje wszystkich stron wiary. Streszcza to, co pokazuje cały rozdział: wiara daje wierzącemu rękojmię przyszłych dóbr i dowód ich rzeczywistości, choć są niewidzialne. William MacDonald dodaje, że dzięki wierze to, czego oczekujemy, staje się tak realne, jakbyśmy już to mieli.

Dalsza część jedenastego rozdziału pokazuje, jak to wygląda w życiu. Abraham opuścił swój dom, gdy Bóg go powołał, nie wiedząc, dokąd idzie (Hebrajczyków 11:8). Już wcześniej uwierzył Bożej obietnicy, a Bóg poczytał mu to za sprawiedliwość (Rodzaju 15:6). John MacArthur przypomina, że właśnie ten werset Paweł przytacza, pokazując wyższość wiary nad uczynkami.

A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają.
Hbr 11:6 · Biblia Gdańska (1881)

MacArthur wyjaśnia, że chodzi nie o wiarę w jakieś bóstwo, lecz w Boga Pisma, który nagradza tych, którzy Go szukają. MacDonald pisze, że żadna ilość dobrych uczynków nie zastąpi braku wiary: kto nie wierzy Bogu, czyni Go kłamcą.

Wiara rodzi się ze słuchania Bożego Słowa

Skąd bierze się wiara? Paweł wyjaśnia, jak Bóg ją daje.

Wiara tedy jest z słuchania, a słuchanie przez słowo Boże.
Rz 10:17 · Biblia Gdańska (1881)

MacArthur zauważa, że lepiej przełożyć to jako słowo Chrystusa, czyli wieść o Chrystusie. MacDonald dodaje, że samo słuchanie uszami nie wystarczy: Boże słowo trzeba przyjmować otwartym sercem. Paweł mówi też, że jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę i że jest to dar Boga, a nie nasza zasługa (Efezjan 2:8). Komentarz Praktyczny podkreśla, że łaski dostępujemy przez akt wiary z naszej strony, ale i ta wiara jest darem Bożym. Jan napisał swoją Ewangelię, aby czytelnicy uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i mieli życie w Jego imieniu (Jana 20:31).

Wiara biblijna ma wyraźne centrum: Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał. Paweł pisze, że kto wyznaje Jezusa jako Pana i wierzy w sercu, że Bóg wskrzesił Go z martwych, będzie zbawiony (Rzymian 10:9). MacArthur podkreśla, że wyznać Jezusa jako Pana to więcej niż uznać, że jest Bogiem, bo to uznają też demony: to znaczy poddać się Mu jako swojemu Panu.

Wiara nie oznacza, że nigdy nie ma się wątpliwości. Zatroskany ojciec powiedział Jezusowi, że wierzy, i zaraz poprosił, by pomógł jego niedowiarstwu (Marka 9:24). MacDonald widzi w tym paradoks wiary i zwątpienia, który lud Boży zna od zawsze. Jezus mówił też o wierze tak małej jak ziarnko gorczycy (Mateusza 17:20). MacArthur ostrzega, że nie chodzi tu o pozytywne myślenie: źródłem i przedmiotem nawet najmniejszej wiary jest Bóg.

Wiara, która zbawia, nigdy nie jest sama

Biblia uczy, że jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem przez wiarę, a nie przez własne uczynki (Rzymian 5:1). A jednak Jakub pisze coś, co na pierwszy rzut oka brzmi inaczej.

Także i wiara, nie mali uczynków, martwa jest sama w sobie.
Jk 2:17 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł i Jakub sobie nie przeczą. Komentarz Praktyczny wyjaśnia, że przynależność do Chrystusa wyznana słowami, ale niepoparta czynnym zaangażowaniem w życiu, jest jak zmarły: zachowuje pozór życia, lecz nie może działać. Matthew Henry pisze, że jedynie prawdziwa wiara zbawia, ale przynosi święte owoce, a samo przyjęcie nauki to coś zupełnie innego. MacDonald ujmuje to krótko: uczynki nie są korzeniem zbawienia, lecz jego owocem. Jakub zauważa, że także demony wierzą, że jest jeden Bóg, i drżą (Jakuba 2:19). Według MacDonalda demony wierzą w fakt, ale nie poddają się Osobie.

Abraham okazał swoją wiarę, gdy usłuchał Boga w najtrudniejszej próbie swojego życia (Jakuba 2:21–23). Komentarz Praktyczny przypomina, że Stary Testament szczególnie wysławia jego gotowość złożenia w ofierze jedynego syna. Paweł opisuje to samo jako wiarę, która działa przez miłość (Galacjan 5:6). Dobre uczynki nie kupują zbawienia; wyrastają z niego.

Życie z wiary na co dzień

Wiara nie jest tylko pierwszym krokiem chrześcijańskiego życia, ale sposobem przejścia całej drogi. Paweł mówi, że wierzący postępują w wierze, a nie w oglądaniu (2 Koryntian 5:7). MacDonald wyjaśnia: nigdy nie widzieliśmy Pana oczami ciała, widzimy Go tylko wiarą. Księga Przysłów wzywa, by ufać Panu całym sercem i nie polegać na własnym rozumie (Przysłów 3:5–6).

Trudne czasy wystawiają wiarę na próbę, a ta próba rodzi wytrwałość (Jakuba 1:3).

Jeśli twoja wiara wydaje się słaba, patrz na Jezusa. List do Hebrajczyków nazywa Go sprawcą i dokończycielem wiary (Hebrajczyków 12:2). Komentarz Praktyczny wyjaśnia, że Jezus w wierze przewodzi i ją udoskonala, a obraz wzięty jest z zawodów, w których biegnący patrzy na cel. Słuchaj dalej Jego Słowa, przynoś Bogu szczerze swoje wątpliwości w modlitwie i rób kolejny krok zaufania.