Imiona Boga i ich znaczenie
Osobiste imię Boga w Biblii to Pan (Jahwe, od „Jestem”), które mówi o Jego wieczności, samoistnym istnieniu i wierności. Inne imiona, jak Elohim, Bóg Wszechmogący i Pan, pokazują inne strony tego, kim On jest.
W Biblii imię to coś więcej niż etykieta. Mówi, kim ktoś jest, a gdy Bóg objawia swoje imię, ukazuje nam swój charakter. Dlatego Pismo używa kilku imion Boga i każde z nich otwiera inną stronę Jego natury.
Imię ponad wszystkie imiona: Pan
Gdy Bóg posłał Mojżesza, by wyprowadził Izraela z Egiptu, Mojżesz zapytał, co ma odpowiedzieć ludowi, jeśli ten zapyta, kto go posłał.
Tedy rzekł Bóg do Mojżesza: Będę który Będę. I rzekł: Tak powiesz synom Izraelskim: Będę posłał mię do was. I mówił jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak rzeczesz do synów Izraelskich: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów posłał mię do was; toć imię moje na wieki, i to pamiętne moje od narodu do narodu;
Wj 3:14–15 · Biblia Gdańska (1881)
Matthew Henry wyjaśnia, że słowa „Jestem, który jestem” mówią o tym, czym Bóg jest sam w sobie: istnieje sam z siebie i od nikogo nie zależy, jest wieczny i niezmienny, nie do końca pojęty i wierny swoim obietnicom. Albert Barnes odczytuje te słowa jako wyraz absolutnego, wiecznego istnienia; imię to było stare dzięki związkowi z wcześniejszymi objawieniami i nowe w pełni swojego znaczenia dla przymierza, którego pośrednikiem był Mojżesz.
W tekście hebrajskim to imię zapisuje się czterema spółgłoskami, JHWH, zwykle czytanymi „Jahwe”. John MacArthur wyjaśnia, że uważano je za tak święte, iż go nie wymawiano; kopiści dopisali do spółgłosek samogłoski słowa „Adonai” („Pan”), i tak powstała forma „Jehowa”. Dlatego większość przekładów pisze „Pan” wielkimi literami. Według MacArthura najlepsze znaczenie tego imienia brzmi: „Jestem, który zawsze był i zawsze będzie”.
Biblia podkreśla, że to imię należy do samego Boga.
Niech będą zawstydzeni i ustraszeni aż na wieki, a będąc pohańbieni niech zaginą. A tak niech poznają, żeś ty, którego imię jest Pan, tyś sam Najwyższym nad wszystką ziemią.
Ps 83:18 · Biblia Gdańska (1881)
Barnes zauważa, że to imię, pod którym Bóg chciał być znany, i że tylko On może je słusznie nosić. Według MacArthura psalmista pragnie, by nawet pogańskie narody poznały, że Bóg Biblii jest jedynym Bogiem.
Ja Pan, toć jest imię moje, a chwały mojej nie dam innemu, ani sławy mojej bałwanom rytym.
Iz 42:8 · Biblia Gdańska (1881)
Tylko jeden Pan, Stwórca nieba i ziemi, może być nazywany Bogiem i przyjmować cześć od ludzi; swojej chwały nie odda nikomu.
Inne imiona, inne strony Boga
Pierwszym imieniem Boga w Biblii jest Elohim (Rodzaju 1:1). MacArthur wyjaśnia, że to ogólne słowo oznaczające bóstwo i jedno z imion prawdziwego Boga, chociaż czasem Biblia używa go o fałszywych bogach, aniołach czy sędziach. Słowo ma formę liczby mnogiej, a orzeczenie przy nim stoi w pojedynczej; niektórzy tłumacze widzą w tym aluzję do Trójcy.
Gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, Bóg ukazał mu się z nowym imieniem (Rodzaju 17:1). El Szaddaj, „Bóg Wszechmogący”, mówi o mocy, której nic nie powstrzyma. Barnes wyjaśnia pierwszą część jako wiecznego, absolutnego Boga, a drugą jako Tego, któremu nie sposób się oprzeć i który się nie zmienia.
„Pan” (Adonai) to imię mówiące o władzy Boga nad tymi, którzy do Niego należą. W Nowym Testamencie ten sam tytuł „Pan” odnosi się do Jezusa (na przykład w Rzymian 10:13).