Czy Jezus naprawdę zmartwychwstał?
Tak. Nowy Testament mówi o pustym grobie i o ukazywaniu się zmartwychwstałego Jezusa wielu ludziom, a apostołowie zaryzykowali dla tego życie. Paweł pisze, że bez zmartwychwstania wiara chrześcijańska byłaby daremna.
Dla chrześcijaństwa nie ma ważniejszego pytania. Jeśli Jezus został w grobie, przesłanie chrześcijańskie jest puste. Jeśli zmartwychwstał, prawdą jest wszystko, co mówił o sobie. Biblia nie prosi, by wierzyć w zmartwychwstanie bez podstaw: wskazuje na pusty grób i na ludzi, którzy widzieli Go żywego.
Pusty grób
Trzeciego dnia kobiety, które przyszły namaścić Jego ciało, zastały grób otwarty i pusty. Dwaj aniołowie powiedzieli im, co się stało.
Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,
Łk 24:6 · Biblia Gdańska (1881)
New Geneva Study Bible zauważa, że cztery Ewangelie opowiadają o tym po swojemu, ale zgadzają się w najważniejszym: rankiem trzeciego dnia grób był pusty, pierwszymi świadkami były kobiety, a uczniowie uwierzyli powoli i z trudem. Matthew Henry dziwi się, że uczniowie, którym tyle razy mówiono o zmartwychwstaniu, tak powoli w nie uwierzyli. Tak nie zachowują się ludzie, którzy wymyślają legendę.
Władze miały własne wyjaśnienie. Zapłaciły strażnikom, by mówili, że uczniowie ukradli ciało, gdy straż spała (Mateusza 28:11–15). William MacDonald pisze, że ta wersja rodzi więcej pytań, niż daje odpowiedzi: skąd żołnierze wiedzą, co się stało, gdy spali? Sen na posterunku karano według prawa rzymskiego śmiercią, więc żołnierzom zapłacono za opowieść, która obciążała ich samych. John MacArthur uważa, że historia była ewidentnie zmyślona i pokazuje, jak uparcie przywódcy opierali się oczywistym faktom. Według New Geneva Study Bible najbardziej oczywiste dowody nie działają na tych, którzy wybrali niewiarę.
Ludzie, którzy widzieli Go żywego
Piotr głosił zmartwychwstanie w Jerozolimie, w tym samym mieście, w którym Jezusa stracono.
Tegoć Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy jesteśmy świadkami.
Dz 2:32 · Biblia Gdańska (1881)
Adam Clarke pisze, że cała grupa, około stu dwudziestu osób, widziała Go i była gotowa świadczyć o tym nawet wobec prześladowań i śmierci.
Paweł w liście do Koryntian wylicza świadków.
Albowiem naprzód podałem wam, com też wziął, iż Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism; A iż był pogrzebiony, a iż zmartwychwstał dnia trzeciego według Pism. A iż widziany jest od Kiefasa, potem od onych dwunastu. Potem widziany jest więcej niż od pięciuset braci na raz, z których wiele ich zostaje aż dotąd, a niektórzy też zasnęli.
1 Kor 15:3–6 · Biblia Gdańska (1881)
Następnie dodaje: Jezus ukazał się Jakubowi, potem wszystkim apostołom, a na końcu samemu Pawłowi (1 Koryntian 15:7–8). New Geneva Study Bible zwraca uwagę na trzykrotne „ukazał się”: Paweł chce pokazać, że zmartwychwstanie jest nie tylko pewne, ale też możliwe do sprawdzenia, bo większość z pięciuset jeszcze żyła. Dodaje, że ukazania się tylu osobom naraz nie da się wyjaśnić halucynacjami pojedynczych ludzi. MacDonald zauważa, jak wzruszające jest to, że jako pierwszy wymieniony został Piotr, który się zaparł Jezusa.
Ten sam komentarz przypomina, że Jakub, brat Jezusa, uwierzył dopiero po zmartwychwstaniu (Jana 7:5), a Paweł prześladował Kościół, dopóki nie spotkał zmartwychwstałego Chrystusa (Dzieje Apostolskie 9:1–8).