Czy Jezus naprawdę istniał?

Krótka odpowiedź

Tak. Nowy Testament przedstawia Jezusa jako realną postać historii, związaną z wymienionymi władcami i miejscami i potwierdzoną przez naocznych świadków, których wciąż można było zapytać. Autorzy podkreślają, że nie opowiadają mitów.

Niektórzy zastanawiają się, czy Jezus był realną osobą, czy bohaterem legendy. Biblia nie odpowiada „po prostu uwierz”. Jej autorzy mówią wprost, że opisują wydarzenia, które się zdarzyły, i podają imiona, miejsca oraz świadków, by czytelnik mógł to sprawdzić.

Łukasz pisał jak historyk

Łukasz otwiera swoją Ewangelię jak starożytny historyk i wyjaśnia, co zrobił, zanim zaczął pisać.

Ponieważ wiele się ich podjęło sporządzić historyję o tych sprawach, o których my pewną wiadomość mamy; Tak jako nam podali ci, którzy od początku sami widzieli, i sługami tego słowa byli; Zdało się też i mnie, którym tego wszystkiego z początku pilnie doszedł, tobie to porządnie wypisać, zacny Teofilu! Abyś poznał pewność tych rzeczy, których cię nauczono.
Łk 1:1–4 · Biblia Gdańska (1881)

William MacDonald zauważa, że w przedmowie Łukasz wymienia źródła pisane i ustne oraz metodę pracy, a zebrany materiał sprawdzał pod względem dokładności. New Geneva Study Bible przypomina, że sam Łukasz Jezusa nie widział: pisze na podstawie własnych badań i uważa zdobyte wiadomości za w pełni wiarygodne. John MacArthur dodaje, że Łukasz mógł pytać naocznych świadków: miał ponad dwa lata w Cezarei, gdy był tam więziony Paweł, a wiadomo, że spotkał się z Filipem (Dzieje Apostolskie 21:8).

Relacji było już wtedy wiele. Według New Geneva Study Bible wiele z tych wczesnych pism do nas nie dotarło. Ewangelie nie są więc pierwszą próbą spisania życia Jezusa, lecz tymi, które się zachowały.

Prawdziwi władcy, prawdziwe daty

Łukasz nie zostawia historii Jezusa w mglistym „dawno temu”. Wiąże ją z polityczną mapą swoich czasów.

A roku piętnastego panowania Tyberyjusza Cesarza, gdy Poncki Piłat był starostą Judzkim, a Herod Tetrarchą Galilejskim, a Filip, brat jego, Tetrarchą Iturejskim i krainy Trachonickiej, a Lizanijasz Tetrarchą Abileńskim, Za najwyższych kapłanów Annasza i Kaifasza, stało się słowo Boże do Jana, Zacharyjaszowego syna, na puszczy.
Łk 3:1–2 · Biblia Gdańska (1881)

Albert Barnes wyjaśnia, że piętnasty rok Tyberiusza liczy się od początku jego współrządów z Augustem, a New Geneva Study Bible podaje lata 27-29 po Chr. MacArthur objaśnia, że Annasz zachował realną władzę także po złożeniu z urzędu, a Kajfasz był jego zięciem, i wspomina, że żydowski historyk Józef Flawiusz również wymienia Annasza jako arcykapłana.

Wszyscy wymienieni byli realnymi urzędnikami: cesarz Tyberiusz, Piłat, tetrarcha Herod, arcykapłani Annasz i Kajfasz. Adam Clarke zauważa, że Łukasz podaje osoby, miejsca i czasy z największą dokładnością i że tym Ewangelia różni się od mitów powstających w kącie, bez świadków.

Świadkowie, których można było jeszcze zapytać

Paweł przekazuje to, co sam otrzymał: streszczenie nauczania pierwszych chrześcijan.

Albowiem naprzód podałem wam, com też wziął, iż Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism; A iż był pogrzebiony, a iż zmartwychwstał dnia trzeciego według Pism. A iż widziany jest od Kiefasa, potem od onych dwunastu. Potem widziany jest więcej niż od pięciuset braci na raz, z których wiele ich zostaje aż dotąd, a niektórzy też zasnęli.

1 Kor 15:3–6 · Biblia Gdańska (1881)

New Geneva Study Bible nazywa te wersety sednem nauczania pierwotnego Kościoła i podkreśla, że większość z pięciuset braci jeszcze żyła, gdy Paweł pisał, więc każdy mógł sprawdzić fakty. MacDonald mówi to samo: gdyby ktoś chciał zakwestionować słowa Pawła, świadków można było przepytać.

Piotr podkreśla to samo.

Albowiem nie baśni jakich misternie wymyślonych naśladując, uczyniliśmy wam znajomą Pana naszego, Jezusa Chrystusa moc i przyjście, ale jako ci, którzyśmy oczami naszemi widzieli wielmożność jego.

2 P 1:16 · Biblia Gdańska (1881)

Barnes wyjaśnia, że apostołowie nie opierali się na opowieściach wymyślonych przez sprytnych ludzi, lecz na osobistej obserwacji wiarygodnych świadków. MacDonald łączy to z Przemienieniem, gdy Piotr własnymi oczami zobaczył chwałę Jezusa, i dodaje, że świadectwo apostołów opiera się na faktach, nie na micie.

Co to znaczy

Ewangelie nie są mitami. To relacje tych, którzy widzieli Jezusa albo rozmawiali z tymi, którzy Go widzieli, i wiedzieli, że czytelnicy mogą je sprawdzić. Samo to nie dowodzi wszystkiego, ale zmienia pytanie: nie „czy istniał?”, lecz „kim jest?”. O tym mówią tekst o tym, kim jest Jezus Chrystus, oraz krzyż i zmartwychwstanie.