12 pokoleń (plemion) Izraela

Lud Izraela nosi imię Jakuba, wnuka Abrahama, którego Bóg nazwał Izraelem. Jego dwunastu synów stało się praojcami dwunastu pokoleń, czyli plemion, a cała historia Izraela w Starym Testamencie to historia tych pokoleń: wyjście z Egiptu, podział Ziemi Obiecanej, królowie i wygnanie.

Dwunastu synów od czterech matek

Synowie Jakuba urodzili się z jego dwóch żon, Lei i Racheli, oraz z ich służących, Bilhy i Zilpy. Księga Rodzaju wymienia ich według matek.

Stało się tedy, gdy mieszkał Izrael w onej krainie, że szedł Ruben, i spał z Balą, założnicą ojca swego, i usłyszał to Izrael. A było synów Jakóbowych dwanaście. Synowie Lii: pierworodny Jakóbów Ruben, i Symeon, i Lewi, i Judas, i Isaszar, i Zabulon. Synowie Racheli: Józef i Benjamin. A synowie Bali, służebnicy Rachelinej: Dan i Neftali. Synowie też Zelfy, służebnicy Lii: Gad i Aser. Ci są synowie Jakóbowi, którzy mu się urodzili w Padanie Syryjskim.

Rdz 35:22–26 · Biblia Gdańska (1881)

• Lea: Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar i Zabulon.
• Rachela: Józef i Beniamin.
• Bilha, służąca Racheli: Dan i Neftali.
• Zilpa, służąca Lei: Gad i Aser.

John MacArthur zwraca uwagę, że przed listą stoi jedna smutna wzmianka: grzech Rubena z nałożnicą ojca, który splamił jego prawo do miana pierworodnego. Lista pojawia się zaraz po narodzinach Beniamina, jedynego syna urodzonego w Kanaanie. Z nim liczba dwunastu stała się pełna.

Błogosławieństwo Jakuba dla każdego pokolenia

Przed śmiercią w Egipcie Jakub zebrał synów i wypowiedział słowo o każdym z nich (Rodzaju 49:1–28).

Wezwał tedy Jakób synów swoich i rzekł: Zbierzcie się, a oznajmię wam, co ma przyjść na was w ostatnie dni. Zbierzcie się, i słuchajcie synowie Jakóbowi, a słuchajcie Izraela, ojca waszego.

Rdz 49:1–2 · Biblia Gdańska (1881)

Komentatorzy są zgodni, że Jakub mówił nie tyle o synach jako osobach, ile o pokoleniach, które od nich pochodzą. Matthew Henry widzi w tych słowach głos Ducha Świętego o przyszłości każdego pokolenia, a MacArthur dodaje, że każde proroctwo wyrastało z charakteru, jaki syn wtedy okazywał.

Trzej najstarsi słyszą twarde słowa. Ruben przez swój grzech stracił prawa pierworodnego: według MacArthura jego pokolenie nie wydało potem żadnego sędziego, proroka ani wodza. Symeon i Lewi mieli zostać rozproszeni w Izraelu za okrucieństwo w Sychem. William MacDonald pokazuje, jak to się wypełniło: Symeon w dużej mierze wtopił się w pokolenie Judy (Jozuego 19:1–9), a lewici otrzymali 48 miast w całym kraju. Podkreśla też, że Jakub przeklął ich okrutny gniew, a nie samych ludzi.

Najdłuższe błogosławieństwo otrzymuje Juda.

Nie będzie odjęte sceptrum od Judy, ani Zakonodawca od nóg jego, aż przyjdzie Szylo, i jemu będzie oddane posłuszeństwo narodów.

Rdz 49:10 · Biblia Gdańska (1881)

Imię Juda znaczy „chwała”, a z tego pokolenia pochodzili Dawid i królowie Jerozolimy. MacArthur nazywa tajemnicze słowo Szylo imieniem Mesjasza, Tego, do którego należy berło. MacDonald przyznaje, że dokładne znaczenie tego słowa nie jest znane, ale tak jak Henry odnosi je do Mesjasza, który miał przyjść z królewskiego pokolenia Judy. Nowy Testament nazywa Jezusa Lwem z pokolenia Judy (Objawienie 5:5).

Pozostali synowie otrzymują krótsze słowa. Zabulon miał korzystać z handlu morskiego. Dan, którego imię znaczy „sędzia”, miał sądzić swój lud, ale MacArthur zauważa, że to pokolenie zasłynęło potem bałwochwalstwem. Gad miał żyć pod ciągłymi napadami, Aser mieć obfity chleb, a Neftali opisano jako zwinną łanię. Józef jest owocną latoroślą, której siła pochodzi od Mocarza Jakubowego. Beniamin to drapieżny wilk: wojownicze pokolenie, z którego pochodzili król Saul i apostoł Paweł (Filipian 3:5). Rozdział kończy się podsumowaniem.

Teć wszystkie są dwanaście pokolenia Izraelskie, i to, co im powiedział ojciec ich, i błogosławił im; każdemu według błogosławieństwa jego błogosławił im.

Rdz 49:28 · Biblia Gdańska (1881)