Czym jest grzech według Biblii?

Krótka odpowiedź

Grzech to wszystko, co nie dorasta do świętości Boga: łamanie Jego prawa, życie po swojemu zamiast po Bożemu i niezrobienie dobra, które znamy. Biblia mówi, że wszyscy zgrzeszyli, a w Chrystusie Bóg ofiaruje przebaczenie.

Słowo „grzech” zna każdy, ale rozumie się je bardzo różnie. Dla jednych to lista zakazanych przyjemności, dla innych religijna nazwa poczucia winy. Biblia mówi o czymś głębszym: o zerwaniu relacji między człowiekiem a Bogiem, który go stworzył.

Najważniejsze odpowiedzi mieszczą się w kilku krótkich wersetach, a reszta Pisma je rozwija.

Grzech to bunt przeciw Bożemu prawu

Każdy, co czyni grzech, ten i zakon przestępuje; albowiem grzech jest przestępstwo zakonu.
1 J 3:4 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny do Nowego Testamentu pisze, że grzech i bezprawie to dwa współzależne aspekty przewrotności. William MacDonald tłumaczy, że czasownik „czyni” oznacza działanie ciągłe, czyli sposób życia. Grzeszy ten, kto chce iść własną drogą i nie uznaje Boga za prawowitego Pana: swoją wolę stawia ponad wolą Bożą. MacDonald przypomina też, że grzech istniał, zanim dano prawo, w czasach Adama.

John MacArthur dodaje, że słowo „bezprawie” oznacza nie tylko złamanie pojedynczego przykazania, lecz bunt, życie poza prawem. Matthew Henry pisze, że odrzucenie prawa jest odrzuceniem władzy Bożej, a więc samego Boga.

Grzech nie sprowadza się więc do złych uczynków. Zaczyna się w sercu, które mówi Bogu „nie”, a czyny idą za tym. MacDonald podaje jeszcze jeden obraz: grzech to „chybienie” celu, a w hebrajskim i greckim oba pojęcia oznaczane są tym samym słowem.

Grzech to także dobro, którego się nie czyni

Myśląc o grzechu, zwykle myślimy o tym, co się robi. Jakub pokazuje drugą stronę.

Przetoż, kto umie dobrze czynić, a nie czyni, grzech ma.
Jk 4:17 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny zauważa, że ta zasada odbija nauczanie samego Jezusa: według tego komentarza Jezus mówił do faryzeuszy, że gdyby byli ślepi, nie mieliby grzechu, ale skoro mówią „widzimy”, ich grzech trwa (Jana 9:41). Wiedza o woli Bożej zwiększa więc odpowiedzialność. MacDonald mówi szerzej: możliwość czynienia dobra nakłada na nas obowiązek, by je czynić, a jeśli wiemy, co słuszne, mamy żyć zgodnie z otrzymanym światłem. MacArthur nazywa to grzechem zaniedbania, który prowadzi wprost do grzechów czynu.

Wiedzieć, co słuszne, i odkładać to na później nie jest postawą neutralną. To jeden z najzwyklejszych sposobów grzeszenia.

Wszyscy zgrzeszyli

Biblia nie dzieli ludzi na grzeszników i porządnych. Pierwsze rozdziały Listu do Rzymian Paweł poświęca pokazaniu, że winni przed Bogiem są zarówno Żydzi, jak i poganie. Potem podsumowuje.

Albowiem wszyscy zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej.
Rz 3:23 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny wyjaśnia, że Żydzi zgrzeszyli przez łamanie objawionego im Prawa, a poganie przez lekceważenie głosu sumienia (Rzymian 2:13–16), i że wszyscy są w jednakowym stopniu pozbawieni chwały Bożej. MacArthur tłumaczy, że Paweł kończy tu wywód z 1:18–3:20: żaden człowiek nie jest w stanie żyć według Bożej miary. MacDonald odróżnia dwie warstwy: wszyscy zgrzeszyli w Adamie, który działał jako przedstawiciel potomków, i wszyscy są grzeszni także własnymi czynami. Do tego odnosi się Paweł, gdy pisze, że grzech wszedł na świat przez jednego człowieka, a przez grzech śmierć (Rzymian 5:12). MacArthur rozumie to jako przekazanie grzesznej natury, obecnej od poczęcia, i powołuje się na wyznanie Dawida (Psalm 51:7).

Chrześcijanie różnie tłumaczą, jak dokładnie grzech Adama dotyka pozostałych, a ten fragment bywa uważany za jeden z najtrudniejszych w Nowym Testamencie. Ale to, co najważniejsze, widać w samym tekście: nikt nie osiągnął Bożej miary i nikt nie może jej osiągnąć własnymi siłami.

Zapłata i dar

Równie jasno Biblia mówi, dokąd prowadzi grzech.

Albowiem zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Rz 6:23 · Biblia Gdańska (1881)

MacDonald streszcza ten werset jako zestaw przeciwieństw: dwaj panowie, dwa sposoby wypłaty i dwa skutki, śmierć i życie wieczne, a to życie mieści się w osobie Chrystusa Jezusa. Zapłatę się zarabia, dar się otrzymuje.

Tu zaczyna się biblijna odpowiedź na grzech. Bóg nie zostawia nas przy diagnozie. Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami (Rzymian 5:8), a temu, kto wyznaje swoje grzechy, Bóg okazuje się wierny i sprawiedliwy, by je odpuścić (1 Jana 1:9).

Jeśli to pytanie dotyka Cię z powodu własnego sumienia, kolejne kroki opisano w artykułach Czym jest pokuta? i Jak zostać zbawionym?.