Co to jest grzech niewybaczalny?

Krótka odpowiedź

Grzech niewybaczalny to bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu: świadome i uparte przypisywanie dzieł Bożych szatanowi, a więc odrzucenie Tego, który prowadzi do nawrócenia. Kto się tym trapi i pragnie przebaczenia, pokazuje, że go nie popełnił, bo Chrystus obiecuje wybaczyć tym, którzy wyznają swoje grzechy.

Niewiele słów Biblii budzi taki lęk jak te o grzechu, który nie będzie odpuszczony. Niektórzy boją się, że popełnili go złą myślą albo gniewnym słowem. Żeby zrozumieć, co miał na myśli Jezus, trzeba zobaczyć, w jakiej sytuacji to powiedział.

Co powiedział Jezus i do kogo

Jezus właśnie wypędził demona z człowieka. Faryzeusze mieli na to własną odpowiedź: wyrzuca demony mocą Belzebuba, władcy demonów. W odpowiedzi Jezus wypowiedział uroczyste ostrzeżenie.

Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo ludziom odpuszczone będzie; ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone ludziom. I ktobykolwiek rzekł słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczono; ale kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczono, ani w tym wieku ani w przyszłym.
Mt 12:31–32 · Biblia Gdańska (1881)

Marek zapisał te same słowa i dodał, dlaczego Jezus je wypowiedział.

Zaprawdę powiadam wam, że wszystkie grzechy synom ludzkim będą odpuszczone, i bluźnierstwa, któremibykolwiek bluźnili; Ale kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie ma odpuszczenia na wieki, ale winien jest sądu wiecznego.
Mk 3:28–29 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu wyjaśnia, że posądzenie Jezusa o zmowę z szatanem uznał Zbawiciel za bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu, bo w rzeczywistości przez Chrystusa działał sam Duch Boży. William MacDonald pisze, że uczeni w Piśmie, oskarżając Jezusa o wyrzucanie demonów mocą szatana, nazwali w gruncie rzeczy Ducha Świętego księciem demonów. John MacArthur podkreśla, że było to rozmyślne odrzucenie tego, co faryzeusze znali jako pochodzące od Boga: nie mogli zaprzeczyć dziełom Ducha przez Jezusa, więc przypisali je szatanowi.

Dlaczego tego grzechu nie odpuszcza się

Z początku dziwi, że Jezus mówi, iż każdy inny grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone, nawet słowo przeciw Synowi Człowieczemu. Albert Barnes wskazuje, że wyrzuty pod adresem ubogiego pochodzenia Jezusa i Jego ludzkiej natury mogły być przebaczone, natomiast oskarżenie Jego boskiej mocy o sprzymierzenie z diabłem było czymś zupełnie innym. Komentarz praktyczny dodaje, że bluźnierca popada w takie zatwardziałe serce i zaślepienie umysłu, że sam dobrowolnie oddziela się od Boga.

MacArthur wyjaśnia, że kto nigdy nie widział mocy Chrystusa, może odrzucać Go z niewiedzy i zostać wybaczony, jeśli się nawróci. Przykładem jest Szaweł z Tarsu, który prześladował Kościół z niewiedzy (1 Tymoteusza 1:13). Ale ci, którzy wiedzą, że słowa Chrystusa są prawdziwe, a mimo to Go odrzucają, grzeszą przeciw Duchowi, bo to Duch świadczy o Chrystusie.

Czy mogłem go popełnić?

Chrześcijanie rozumieją to nieco inaczej. MacDonald uważa, że są powody wątpić, czy ten grzech można dziś popełnić w ten sam sposób, bo Jezus nie jest obecny na ziemi w ciele i nie czyni cudów. Dodaje, że to nie to samo co odrzucenie ewangelii: człowiek może latami nią gardzić i mimo to zostać zbawiony. MacArthur w przypisie do Marka mówi szerzej: kto rozmyślnie i bez szacunku złorzeczy dziełu Ducha, a tym samym odrzuca samego Chrystusa, traci wszelkie prawo do przebaczenia.

Jakkolwiek to rozumieć, wniosek duszpasterski jest ten sam. Matthew Henry pisze, że pokorni i sumienni wierzący bywają kuszeni, by sądzić, iż popełnili grzech niewybaczalny, a ci, którzy najbardziej się do niego zbliżyli, rzadko się go boją. Kto naprawdę się nawraca i wierzy ewangelii, tego grzechu nie popełnił, bo nawrócenie i wiara są darami Bożymi, a Bóg nie dałby ich komuś, komu zdecydował się nigdy nie przebaczyć. Ci, którzy się tego boją, dają dobry znak.

Obietnica pozostaje otwarta

Ta sama Biblia, która ostrzega, daje też jasną obietnicę.

Jeźlibyśmy wyznali grzechy nasze, wiernyć jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości.

1 J 1:9 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz praktyczny zauważa, że ci, którzy upierają się przy swojej bezgrzeszności, sami odcinają sobie drogę do odpuszczenia win. MacArthur widzi w ciągłym wyznawaniu grzechów oznakę prawdziwego zbawienia: prawdziwi chrześcijanie przyznają się do grzechów i chcą się ich pozbyć.

Jeśli dręczy Cię Twój grzech i pragniesz przebaczenia, to nie jest obraz faryzeuszy, którzy zatwardzili się przeciw światłu. Przynieś swój grzech do Boga i proś o przebaczenie. Chrystus jest gotów przebaczyć (Mateusza 11:28).