Owoce Ducha Świętego (Ga 5,22–23)

Wyrażenie „owoc Ducha” pochodzi z Listu Pawła do Galatów. Fałszywi nauczyciele namawiali tamtejsze Kościoły do obrzezania i przestrzegania Prawa, aby być sprawiedliwymi przed Bogiem. Paweł odpowiedział, że Chrystus ich wyzwolił. Ale, jak wyjaśnia Matthew Henry, od razu ostrzega: chrześcijańska wolność nie jest przyzwoleniem na folgowanie ciału.

Aby to pokazać, Paweł zestawia dwa obrazy. Z jednej strony są uczynki ciała: nierząd, bałwochwalstwo, wrogość, zazdrość, gniew, pijaństwo i tym podobne (Galacjan 5:19–21). Z drugiej strony jest owoc, który wydaje Duch Święty.

Dziewięć cech, jeden owoc

Tak Paweł opisuje owoc Ducha:

Ale owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość. Przeciwko takowym nie masz zakonu.
Ga 5:22–23 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny do Nowego Testamentu wyjaśnia, że owoc to trwały wynik rozwoju człowieka zamierzonego przez Ducha. Wymienione cnoty są przede wszystkim czynnikami ładu we wspólnocie Kościoła: rodzą się we wnętrzu człowieka i dobroczynnie działają na innych. Podobnie Matthew Henry zauważa, że owoc Ducha czyni chrześcijan błogosławieństwem dla siebie nawzajem.

Miłość: według Komentarza Praktycznego miłość nadprzyrodzona, bezinteresowna i pełna poświęcenia (1 Koryntian 13:4–7).
Radość: płynąca z bliskości Pana (Filipian 4:4).
Pokój: dobro, do którego Bóg powołał chrześcijan; William MacDonald dodaje do tego zgodę między wierzącymi.
Cierpliwość: znoszenie przykrości, które wyrządzają nam inni.
Uprzejmość i dobroć: postawy, które według Komentarza Praktycznego porządkują współżycie chrześcijan i nadają mu dynamikę działania z miłości.
Wierność: John MacArthur i MacDonald rozumieją to słowo tutaj jako wierność i niezawodność.
Łagodność: MacArthur łączy ją z poddaniem woli Bożej, gotowością do nauki i szacunkiem dla innych. Jezus nazwał siebie łagodnym i pokornego serca (Mateusza 11:29).
Opanowanie: panowanie nad własnymi namiętnościami i pragnieniami.

Adam Clarke zauważa, że niektóre starożytne rękopisy i łacińska Wulgata dodają tu czystość; stąd tradycja katolicka, idąca za Wulgatą, wylicza więcej owoców. W tekście, za którym idzie większość przekładów, jest ich dziewięć.

Przeciw takim, mówi Paweł, nie ma Prawa. Komentarz Praktyczny wyjaśnia, że Prawo ze swymi groźbami jest wobec tych cnót bezsilne, a one same daleko przekraczają szczegółowe uczynki, których domagali się przeciwnicy Pawła.

Choć zwykle mówimy o „owocach Ducha Świętego”, Paweł pisze „owoc”, w liczbie pojedynczej. MacDonald mówi prosto: Duch wydaje jeden owoc, podobieństwo do Chrystusa. MacArthur podkreśla, że wszystkie dziewięć cech jest ze sobą nierozerwalnie związanych. To nie menu, z którego każdy wybiera coś dla siebie: każdy wierzący ma wzrastać we wszystkich.

Owoc rośnie, gdy trwamy w Jezusie

MacDonald porównuje uczynki ciała i owoc Ducha do fabryki i ogrodu. Uczynki są wytworem ludzkiego wysiłku, a owoc rośnie, gdy latorośl trwa w winnym krzewie, jak powiedział Jezus w noc przed swoją śmiercią:

Jam jest winna macica, a wyście latorośle; kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten przynosi wiele owocu; bo beze mnie nic uczynić nie możecie.
J 15:5 · Biblia Gdańska (1881)

Owoc Ducha to nie projekt samodoskonalenia. To życie Chrystusa w nas przez Ducha, którego Bóg daje każdemu, kto do Niego należy (Rzymian 8:9).

Nie znaczy to, że mamy tylko czekać. Paweł wzywa, by postępować według Ducha (Galacjan 5:16) i iść za Nim krok w krok (Galacjan 5:25). MacArthur wyjaśnia, że czasownik „postępować” oznacza stały sposób życia i zawiera myśl o wzroście. Henry pisze, że w każdym wierzącym toczy się walka między ciałem a Duchem, a szczerym staraniem chrześcijanina jest przeciwstawiać się uczynkom ciała i pielęgnować owoc Ducha. Z czasem Duch czyni nas coraz bardziej podobnymi do Chrystusa (2 Koryntian 3:18).

Drzewo poznaje się po owocach

Jezus uczył, że owoc pokazuje, jakie jest drzewo:

Z owoców ich poznacie je; izali zbierają z ciernia grona winne, albo z ostu figi? Tak ci wszelkie drzewo dobre owoce dobre przynosi; ale złe drzewo owoce złe przynosi.
Mt 7:16–17 · Biblia Gdańska (1881)

Powiedział to jako ostrzeżenie przed fałszywymi prorokami. MacDonald wyjaśnia, że zdradza ich niemoralne życie i zgubna nauka, bo drzewo wydaje owoc zgodny ze swoją naturą. Ale ta zasada dotyczy nas wszystkich: jeśli ktoś mówi, że zna Boga, a z roku na rok staje się twardszy, bardziej dumny i gniewny, ma dobry powód, by się zatrzymać i zapytać, co dzieje się w jego sercu.

Zarazem owoc nie jest korzeniem zbawienia. Jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę, a nie dzięki naszym dobrym cechom (Efezjan 2:8–9). MacArthur opisuje owoc Ducha jako sprawiedliwe postawy tych, którzy należą do Boga przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Owoc jest skutkiem nowego życia, a nie jego ceną.

Co to znaczy dla ciebie

Jeśli czytając listę Pawła, czujesz, jak daleko ci do niej, nie jesteś sam. Owoc potrzebuje czasu, by dojrzeć, a wzrost bywa powolny i trudno go dostrzec od środka. Kiedy upadasz, możesz wyznać grzech i przyjąć przebaczenie (1 Jana 1:9), a potem dalej iść za Duchem.

Najważniejsze pytanie nie brzmi, ile owocu widzisz dzisiaj, ale czy jesteś połączony z winnym krzewem. Trwaj w Jezusie, proś Ducha Świętego, by rozwijał w tobie swój owoc, i ufaj, że Bóg dokończy dzieło, które zaczął (Filipian 1:6).