Czym jest zbroja Boża?

O zbroi Bożej Paweł pisze na końcu Listu do Efezjan. Po rozdziałach o łasce Bożej i o życiu w miłości kończy obrazem żołnierza. Życie chrześcijańskie, mówi, to nie tylko pokój i wspólnota, jest w nim także walka, a Bóg dał nam wszystko, czego potrzeba, by się ostać.

Siła, która nie jest nasza

Paweł zaczyna nie od zbroi, lecz od mocy:

Na ostatek, bracia moi! zmacniajcie się w Panu i w sile mocy jego; Obleczcie się w zupełną zbroję Bożą, abyście mogli stać przeciwko zasadzkom dyjabelskim. Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału, ale przeciwko księstwom, przeciwko zwierzchnościom, przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego, przeciwko duchownym złościom, które są wysoko.
Ef 6:10–12 · Biblia Gdańska (1881)

Komentarz Praktyczny zwraca uwagę, że całe to uzbrojenie, choć wzorowane na rynsztunku wojskowym, jest nadprzyrodzone, a źródłem mocy i gwarantem zwycięstwa jest zmartwychwstały Chrystus, nie nasz własny wysiłek. William MacDonald dodaje, że najlepsi żołnierze Boży to ci, którzy znają własną słabość i we wszystkim polegają tylko na Nim.

Wróg jest prawdziwy, ale nie są nim przede wszystkim ludzie. MacDonald wyjaśnia, że to nie walka z bezbożnymi filozofami czy niewierzącymi władcami, lecz z duchami zła, które otaczają nas ze wszystkich stron. Chrześcijanin nie powinien jednak ani chorobliwie zajmować się demonami, ani żyć w strachu przed nimi. John MacArthur przypomina, że moc szatana nad wierzącymi została już złamana przez krzyż i zmartwychwstanie (Hebrajczyków 2:14), lecz walka z pokusą trwa do powrotu Pana.

Zbroja nazywa się Boża, bo to On ją przygotowuje i daje. Matthew Henry zauważa, że jest zrobiona do noszenia i nie zdejmujemy jej, dopóki nie skończy się wojna.

Sześć elementów zbroi

A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się. Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą i oblekłszy pancerz sprawiedliwości. I obuwszy nogi w gotowość Ewangielii pokoju. A nade wszystko wziąwszy tarczę wiary, którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić. Przyłbicę też zbawienia weźmijcie i miecz Ducha, który jest słowo Boże!
Ef 6:13–17 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł zapewne miał przed oczami rzymskiego żołnierza. MacArthur zauważa, że pierwsze trzy elementy nosiło się stale, a pozostałe trzy trzymano pod ręką, gdy zaczynała się bitwa. Oto, co znaczy każdy z nich.

Pas prawdy. Żołnierz przepasywał luźną tunikę, by swobodnie walczyć. MacArthur rozumie prawdę jako wierność prawdzie, a MacDonald mówi, że nie wystarczy trzymać się prawdy, trzeba pozwolić, by prawda trzymała nas w codziennym życiu. Komentarz Praktyczny widzi w tym prawdę życia, egzystencję godną imienia chrześcijanina.
Pancerz sprawiedliwości. Osłaniał serce i inne ważne organy. MacDonald pisze, że każdy wierzący jest odziany w sprawiedliwość Bożą (2 Koryntian 5:21), ale powinien też okazywać czyste i uczciwe życie: gdy sumienie jest czyste, strzały szatana nie mają celu.
Obuwie gotowości głoszenia ewangelii pokoju. MacArthur wyjaśnia, że pokój z Bogiem przez Chrystusa daje mocne oparcie: jeśli Bóg jest po naszej stronie, On jest naszą siłą (Rzymian 8:31). Komentarz Praktyczny czyta to obuwie jako symbol gotowości głoszenia ewangelii, a MacDonald też jako gotowość, by wyruszyć z dobrą nowiną.
Tarcza wiary. Szeroka tarcza ciężkozbrojnego żołnierza okrywała całe ciało. Według Komentarza Praktycznego strzały bywały zapalane przed wypuszczeniem z łuku, a wiara gasi je tylko wtedy, gdy jest prawdą przejętą od Boga i zastosowaną w życiu. MacArthur dodaje, że chodzi o stałe zaufanie do słowa i obietnic Boga.
Hełm zbawienia. MacArthur wyjaśnia, że szatan stara się podkopać pewność wierzącego wątpliwościami, ale zbawienie jest bezpieczne w obietnicach Bożych (Jana 10:28). Komentarz Praktyczny dodaje, że kto ma nadzieję zbawienia, ten w pokusach nie traci głowy.
Miecz Ducha, którym jest słowo Boże. To jedyna broń do ataku. MacDonald wskazuje na Jezusa na pustyni, który na każdą pokusę odpowiadał właściwym słowem Pisma (Łukasza 4:1–13), a MacArthur dodaje, że tym mieczem odpiera się ciosy wroga i niszczy jego plany.

Henry zauważa jeszcze jedno: w tej zbroi nie ma nic na plecy, więc nic nie chroni żołnierza, który się odwróci i ucieknie.

Modlitwa i stanie w gotowości

Modlitwy Paweł nie wymienia wśród elementów, ale fragment się nią kończy:

W każdej modlitwie i w prośbie modląc się na każdy czas w duchu, i około tego czując ze wszelką ustawicznością i z prośbą za wszystkich świętych,
Ef 6:18 · Biblia Gdańska (1881)

MacDonald nazywa modlitwę powietrzem, którym oddycha żołnierz, atmosferą, w której zakłada się całą zbroję. Komentarz Praktyczny zauważa, że ma ona towarzyszyć całej walce, przybierając wszelkie postacie, a cechować ją ma czujność i wytrwałość. Modlimy się za wszystkich świętych, czyli za cały Kościół. Nie walczymy sami.

Nasza broń nie jest tą, po którą zwykle sięgamy. W innym liście Paweł mówi, że nie jest cielesna:

(Albowiem broń żołnierstwa naszego nie jest cielesna, ale z Boga jest, mocna ku zburzeniu miejsc obronnych.)
2 Kor 10:4 · Biblia Gdańska (1881)

MacDonald tłumaczy, że chrześcijanie nie walczą bogactwem, sławą ani zręczną mową, lecz wiarą w żywego Boga, modlitwą i posłuszeństwem Jego Słowu.

Co to znaczy dla ciebie

Zbroja Boża nie jest techniką, dzięki której samemu pokonasz szatana. Wezwanie Pawła to: stać. Utrzymać to, co Chrystus już zdobył. Przywdziewamy w gruncie rzeczy samego Chrystusa i to, co dał: Jego prawdę, Jego sprawiedliwość, Jego pokój, Jego zbawienie i Jego słowo.

W praktyce oznacza to znać Biblię, żyć uczciwie, ufać Bogu, gdy przychodzą wątpliwości, i często się modlić razem z innymi wierzącymi. Jeśli walka jest ciężka, nie musisz szukać więcej siły w sobie. Umacniaj się w Panu, przywdziej to, co On daje, i stój.