Cytaty z Biblii o Bożym Narodzeniu

Słowa „Boże Narodzenie” nie ma w Biblii, ale wydarzenie, które wtedy wspominamy, stoi w samym jej środku. Na wiele wieków przed narodzinami Jezusa prorocy mówili o Dziecku z rodu Dawida, które będzie panować na wieki, a Ewangelie opowiadają, jak Bóg spełnił tę obietnicę w Betlejem.

O tym, jak świętować Boże Narodzenie, Pismo mówi niewiele, za to dużo o tym, Kto się narodził. Dzieciątko w żłobie to odwieczny Syn Boży, który stał się prawdziwym człowiekiem. I przyszedł w konkretnym celu: zbawić swój lud od grzechów.

Poniższe wersety prowadzą od zapowiedzi proroków przez radosną wieść przy narodzinach Jezusa aż do tego, jak apostołowie tłumaczyli, po co przyszedł. Całą historię pierwszych świąt opisuje artykuł Historia Bożego Narodzenia w Biblii.

Zapowiedziane przez proroków

Przetoż wam sam Pan znak da. Oto panna pocznie i porodzi syna, a nazwie imię jego Immanuel.

Iz 7:14 · Biblia Gdańska (1881)

Izajasz powiedział to królowi Achazowi, który nie chciał prosić Boga o znak. John MacArthur zauważa, że Pan sam wybrał wtedy znak, którego spełnienie nastąpiło długo po czasach Achaza. William MacDonald dodaje, że jak wiele proroctw miało ono bliższe wypełnienie w dniach Achaza, a pełne w Chrystusie.

Albowiem dziecię narodziło się nam, a syn dany jest nam; i będzie panowanie na ramieniu jego, a nazwią imię jego: Dziwny, Radny, Bóg mocny, Ojciec wieczności, Książę pokoju;

Iz 9:6 · Biblia Gdańska (1881)

Imiona tego Dziecka są zbyt wielkie dla jakiegokolwiek ziemskiego króla. MacArthur łączy je z Emmanuelem, synem dziewicy, który jest też synem Dawida i ma prawo do jego tronu. MacDonald tłumaczy, że pierwsza część wersetu mówi o człowieczeństwie, a druga o bóstwie Mesjasza.

Ale ty, Betlehemie Efrata! acześ najmniejszy między tysiącami Judzkimi, z ciebie mi jednak wyjdzie ten, który będzie panującym w Izraelu, a wyjścia jego są z dawna, ode dni wiecznych.

Mi 5:2 · Biblia Gdańska (1881)

Betlejem było niewielkim miasteczkiem w Judzie, stolicą rodu króla Dawida. MacArthur przypomina, że jego nazwa znaczy „dom chleba”, a MacDonald zwraca uwagę, że słowa o początkach „od dni wieczności” wskazują na wieczność Mesjasza, a więc na Jego bóstwo.

Imiona Dziecka

A urodzi syna, i nazowiesz imię jego Jezus; albowiem on zbawi lud swój od grzechów ich.

Mt 1:21 · Biblia Gdańska (1881)

Anioł powiedział Józefowi, jak nazwać Syna Maryi. Jezus to hebrajskie Jehoszua, czyli „Jahwe jest zbawieniem”. Według Komentarza praktycznego do Nowego Testamentu ta misja różniła się od popularnych wtedy oczekiwań: Jezus wybawi lud nie z politycznej niewoli, lecz z jego grzechów.

Oto panna będzie brzemienna i porodzi syna, a nazowią imię jego Emanuel, co się wykłada: Bóg z nami.

Mt 1:23 · Biblia Gdańska (1881)

Mateusz widzi w Jezusie wypełnienie proroctwa Izajasza. Komentarz praktyczny zauważa, że wypełnianie się proroctw Starego Testamentu jest myślą przewodnią całej Ewangelii Mateusza. MacArthur dodaje, że uczeni spierają się o znaczenie hebrajskiego słowa u Izajasza, ale Mateusz cytuje przekład grecki i jasno mówi o dziewicy.

Wieść wielkiej radości

I rzekł do nich Anioł: Nie bójcie się; bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie wszystkiemu ludowi: Iż się wam dziś narodził zbawiciel, który jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowem.

Łk 2:10–11 · Biblia Gdańska (1881)

Jako pierwsi usłyszeli ją pasterze czuwający przy trzodach pod Betlejem. Komentarz praktyczny podkreśla, że słowa Boże do człowieka od początku miały podnosić go na duchu. Trzy tytuły z tego wersetu pokazują, Kto się narodził: Zbawiciel, Chrystus, czyli Mesjasz, i Pan.

Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie.

Łk 2:14 · Biblia Gdańska (1881)

Aniołowie wielbią Boga, bo narodziny Zbawiciela ukazują Jego chwałę. MacArthur wyjaśnia, że zapowiedziany pokój to nie obietnica końca wszystkich wojen, lecz pokój z Bogiem, który otrzymują usprawiedliwieni przez wiarę (Rzymian 5:1). Komentarz praktyczny dodaje, że w wielu przekładach wiersz ten oddano niedokładnie.

Po co przyszedł Syn Boży

A to Słowo ciałem się stało, i mieszkało między nami, i widzieliśmy chwałę jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca, pełne łaski i prawdy.

J 1:14 · Biblia Gdańska (1881)

Jan nazywa odwiecznego Syna Bożego Słowem. Komentarz praktyczny podkreśla, że Słowo, które jest Bogiem, przyjmuje ciało i staje się pełnym człowiekiem. MacDonald dodaje, że zamieszkało wśród nas naprawdę, a nie z krótką wizytą.

Lecz gdy przyszło wypełnienie czasu, posłał Bóg onego Syna swego, który się urodził z niewiasty, który się stał pod zakonem, Aby tych, którzy pod zakonem byli, wykupił, żebyśmy prawa przysposobienia za synów dostąpili.

Ga 4:4–5 · Biblia Gdańska (1881)

Chrystus przyszedł w czasie wyznaczonym przez Ojca. Komentarz praktyczny wyjaśnia, że „pełnia czasu” to termin ustalony planem Bożym. MacArthur dodaje, że Syn przyszedł pod Prawo, aby wykupić winnych i przyjąć ich do Bożej rodziny.

Który, będąc w kształcie Bożym, nie poczytał sobie tego za drapiestwo równym być Bogu, Ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom;

Flp 2:6–7 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł przywołuje przyjście Chrystusa jako najwyższy przykład pokory. Komentarz praktyczny mówi tu o Bożym istnieniu Chrystusa przed wcieleniem i o dobrowolnym „ogołoceniu”, a MacDonald podkreśla, że Jezus jest Bogiem od wieczności, a nie tylko podobny do Boga.

Wierna jest ta mowa i wszelkiego przyjęcia godna, iż Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby grzeszników zbawił, z których jam jest pierwszy.

1 Tm 1:15 · Biblia Gdańska (1881)

Paweł w jednym zdaniu mówi, o co chodzi w Bożym Narodzeniu: Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników. MacDonald zauważa, że to pierwsze z pięciu „wiernych słów” listów pasterskich, słowo, któremu można w pełni ufać. Siebie Paweł nazywa pierwszym z grzeszników, bo dawniej prześladował Kościół, by nikt nie uważał się za zbyt grzesznego na Bożą łaskę.

Dziecko z Betlejem dorosło, oddało życie na krzyżu i zmartwychwstało, i dlatego Jego narodziny to taka dobra nowina.