Co oznacza słowo „Chrystus”?
„Chrystus” to nie nazwisko, lecz tytuł. Greckie słowo oznacza „Pomazaniec”, tak jak hebrajskie „Mesjasz”, i mówi, że Jezus jest obiecanym przez Boga Królem i Zbawicielem. Nazwać Go Chrystusem to wyznać, kim jest.
Wielu ludzi słyszy „Jezus Chrystus” jak imię i nazwisko. W rzeczywistości „Jezus” to imię osobiste, a „Chrystus” to tytuł, podobnie jak „król” w zwrocie „król Dawid”. Biblia stale je rozróżnia, a to, co mówi ten tytuł, leży w samym sercu chrześcijańskiego orędzia.
Pomazaniec
Słowo pochodzi od czasownika „namaszczać”. John MacArthur wyjaśnia, że „Mesjasz” to hebrajska (lub aramejska) forma słowa „Pomazaniec”, a „Chrystus” to greckie słowo, którym je przetłumaczono. Oba są tytułami, nie imionami własnymi.
W dawnym Izraelu namaszczenie olejem oznaczało, że człowiek zostaje wyznaczony do zadania powierzonego przez Boga. Namaszczano królów (1 Samuela 16:6), arcykapłana (Kapłańska 4:3) i w jednym miejscu patriarchów (Psalm 105:15). MacArthur dodaje, że z czasem słowo to zaczęło oznaczać Tego, który miał przyjść jako prorok, kapłan i król jednocześnie.
Tę nadzieję pokazuje drugi psalm: władcy ziemi powstają przeciw Bogu i Jego wybranemu królowi.
Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc:
Ps 2:2 · Biblia Gdańska (1881)
Według MacArthura opis ten dotyczył częściowo Dawida, ale w pełnym sensie odnosi się do Chrystusa. Tak czytał go też Kościół pierwotny (Dzieje Apostolskie 4:25–26).
„Znaleźliśmy Mesjasza”
Gdy pierwsi uczniowie spotkali Jezusa, użyli właśnie tego słowa. Andrzej spędził z Jezusem dzień i od razu poszedł do brata.
Ten najpierw znalazł Szymona, brata swego własnego, i rzekł mu: Znaleźliśmy Mesyjasza, co się wykłada Chrystus.
J 1:41 · Biblia Gdańska (1881)
Komentarz praktyczny zauważa, że Andrzej jest jedynym z dwóch pierwszych uczniów wymienionym z imienia i że to on pozyskuje dla Jezusa swojego brata. William MacDonald dodaje, że człowiek, który znalazł Jezusa, zwykle chce, aby spotkali Go także jego bliscy.
Warto zauważyć, że Jan od razu wyjaśnia, iż „Mesjasz” znaczy „Chrystus”. Pisze po grecku dla czytelników, którzy nie znali hebrajskiego, i pokazuje, że to samo słowo istnieje w dwóch językach.